ือไม่?”สายตาของเขามองอยู่ที่ร่างของหลานเยาเยาอยู่ตลอด ตั้งแต่เริ่มจนจบไม่ได้หันไปมองยังองครักษ์วังหลวงที่โดนแส้เฆี่ยนตีเกือบตายสักแวบเดียวเห็นดังนั้น!หลานเยาเยาก็เอาแขนเสื้อลงเล็กน้อย พูดด้วยเสียงที่เย็นชา“ลำบากฮ่องเต้เป็นห่วง ข้าไม่เป็นไรเพคะ”จากนั้นก็เดินสองสามก้าว มาถึงข้างหน้าผู้บัญชาการทหารที่น่าสังเวชจนแทบจะทนดูไม่ได้ ต่อหน้าทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ เผยรอยยิ้มที่เคลือบด้วยกระหายเลือดพูดอย่างเย็นชา“คนของข้า ถึงแม้ว่าจะเป็นแค่มดตัวเล็กๆที่ไม่มีค่า ก็ต้องได้รับความคุ้มครองจากข้ากล้าทำเขาบาดเจ็บสักนิด รังแกเขาสักหน่อย ต่อให้เขาเป็นพระเจ้า ก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิต”แม้รู้ว่าผู้บัญชาการทหารเป็นคนสนิทของฮ่องเต้ แม้ตอนนี้ฮ่องเต้จะยืนอยู่ตรงนี้นางก็ไม่ไว้หน้าฮ่องเต้แม้แต่น้อยนางควรเดือดดาล นางควรทะนงตัวคนของนาง นางไม่ปกป้องใครจะมาปกป้อง?1068
