ก่อนหน้านี้ที่อยู่บนเตียงหยก เขาก็ได้คลำหามาตลอดว่าเปิดออกอย่างไร ใครจะรู้ว่าเมื่อหลานเยาเยามา ก็ทำให้เขาตกใจก่อน จากนั้นก็ทำให้เขาประหลาดใจปนดีใจเป็นที่สุดขนาดนั้นสำหรับความดีใจ จนถึงตอนนี้เขาก็ยังติดตราตรึงใจอยู่!“เช่นนั้นยังจะรออะไร? พวกเรารีบไปหาทางออก”ในความดีใจเป็นที่สุดหลานเยาเยารีบลากเย่แจ๋หยิ่งเดินออกไปนอกถํ้าทันที เมื่อมาถึงเตียงหยก พวกเขากลับประหลาดใจที่พบเจอเตียงหยกทั้งเตียงมีแสงสีฟ้าอ่อนสาดส่องออกมาจากด้านในสู้ด้านนอก และเลือดพรหมจารีที่เดิมทีไหลอยู่บนเตียงหยกก็ได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย“ท่านเช็ดออกหรือ?”เมื่อเห็นเย่แจ๋หยิ่งส่ายศีรษะ หลานเยาเยามีแววตาครุ่นคิดก่อนหน้านี้ตอนที่นางตื่นนอน เลือดพรหมจารียังอยู่บนเตียง หากว่าเย่แจ๋หยิ่งไม่ได้เช็ดทำความสะอาด เช่นนั้นก็เป็นเตียงหยกมีความประหลาด“น่าแปลกแล้ว เตียงหยกยังจะสามารถดูดกินเลือดได้ด้วยหรือ?”หลานเยาเยาสงสัยไปพลาง พร้อมกับตรวจสอบดูทั่วทั้งเตียงหยกไปพลางเวลานี้!1046
เย่แจ๋หยิ่งกระแอมออกมาเบาๆทีหนึ่ง บนใบหน้าแฝงด้วยรอยยิ้มบางๆ พูดอย่างแผ่วเบา :“น่าจะเป็นเลือดแห่งพรหมจารีทำให้เตียงหยกทำงาน”ได้ยินดังนั้นหลานเยาเยาก็รีบหันไปมองทางเขา สีหน้าค่อนข้างประหลาดใจ“ท่านรู้มาตั้งนานแล้วใช่หรือไม่ว่าเลือดสามารถทำให้เตียงหยกทำงานได้? มองที่ข้า ต้องพูดความจริง”มองดูท่าทางที่เหมือนกับว่าเสียเปรียบอย่างที่สุดของหลานเยาเยา สีหน้าแววตาของเย่แจ๋
