หาเบาะแสของเทพธิดาและอ๋องเย่ไปทั่วทุกที่แม้แต่ราชครูเทียนเวิงทันทีที่กลับมาเมืองหลวง ก็รีบมาที่งานวัดที่นี่แล้วผู้ที่อยู่ค้างแรมที่วัดในวันที่จัดงานวัด ไม่ว่าจะเป็นผู้ที่มีฐานะใด ก็ล้วนถูกควบคุมตัวไว้ในวัดทั้งหมดแล้ว”“ข้าได้ยินมาอีกว่า วันที่สองที่เทพธิดาและอ๋องเย่หายตัวไป ท้องฟ้าสลัวเริ่มสว่างมีคนเห็นกับตาว่าองครักษ์วังหลวงแบกศพลงมาจากภูเขาหลายสิบศพ เกรงว่าเทพธิดาและอ๋องเย่ประสบโชคร้ายเข้าแล้ว”“อย่าพูดมั่วซั่ว หากว่าโชคร้ายจริง เมืองหลวงก็คงจะต้องวุ่นวายมาก”“ไปไปไป คนมากมายหลายหน้า พวกเราวิจารณ์เรื่องเหล่านี้จะโดนตัดหัวได้”คำวิพากษ์วิจารณ์ยังดังแว่วมาเป็นระยะระยะ เพียงแต่เสียงนั้นยิ่งไกลไปเรื่อยๆ……หลานเยาเยาเปิดตาขึ้นอย่างช้าๆ เงาที่อยู่ในสายตาคือใบไม้ที่โบกพลิ้วตามลมลำแสงของพระอาทิตย์จากใบไม้สาดส่องลงมา1050
แสงที่สว่างจ้าสาดส่องกระจายอยู่บนตัวของนางเห้ย!มีแสงอาทิตย์ ออกมาแล้วในที่สุดก็ออกมาแล้วเพียงแต่……ทั้งๆที่ต้นไม้เยอะแยะ เต็มไปด้วยต้นหญ้า อากาศควรจะบริสุทธิ์มากๆถึงจะถูกทำไมนางกลับรู้สึกว่าอากาศขุ่นมัวมากๆล่ะ?ในวังหิมะอากาศยังดีกว่าที่เป็นร้อยเท่าแหนะ? ขณะที่อยู่ที่วังหิมะก่อนหน้านี้ ยังสังเกตไม่ได้ ตอนนี้พอได้ออกมา การเปรียบเทียบชั่งเห็นได้ชัดเจนนักหรือว่าเป็นเพราะกลิ่นมังกรของมังกรทิพย์?หลานเยาเยาทั้งคิดไปพลางแล้วลุกขึ้นพลาง เมื่อมองดูไปรอบแล้ว ก็พบว่านางอยู่ในกลางป่าไม้ที่เ
