ขียวชอุ่มสมบูรณ์ ในที่ไม่ไกลยังมีเส้นทางเล็กๆเมื่อสักครู่เสียงของกีบม้าและคำวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้น ล้วนแว่วมาจากทิศทางนั้นเมื่อหยุดยืนอยู่นิ่งๆ ในสมองก็ยังคิดอยู่ว่าทำไมถึงได้มาอยู่ที่นี่ สายตาสอดส่ายไปทั่วมองหาเบาะแสของเย่แจ๋หยิ่งคนล่ะ?คงไม่ใช่ยังไม่ออกมาหรอกนะ?“ช่าช่าช่า……”1051
เป็นเสียงฝีเท้าเหยียบบนใบไม้แห้ง เข้ามาใกล้นางทีละก้าวทีละก้าวนางสีหน้ามีความสุขยังคิดว่าเป็นเย่แจ๋หยิ่ง ขณะหันหน้าไปกลับพบว่า เป็นพระที่มีแผลจี้ธูปเก้าจุดบนหัวที่ไร้เส้นผมผู้หนึ่งนี่ไม่ใช่พระธรรมดาธรรมดาผู้หนึ่งแต่เป็นพระผู้หนึ่งที่คุ้นเคย ดวงตาของเขาเป็นมิตร บนปากมีรอยยิ้มบางๆอยู่ พูดอย่างแผ่วเบา :“อมิตาภพุทธะโยมฟื้นแล้ว?”“ทำไมเจ้าอาวาสเห็นข้าแล้วถึงไม่ได้แปลกใจ?”โดยเฉพาะอย่างยิ่ง!นางและเย่แจ๋หยิ่งหายตัวไปนานขนาดนั้น ตอนนี้ปรากฏตัวที่นี่อย่างกะทันหันแม้ว่านางไม่รู้ว่านอนอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่ แต่ถ้าเป็นคนก็คงจะต้องแปลกใจสิ?เมื่อเห็นเจ้าอาวาสไม่แปลกใจเลยสักนิด หลานเยาเยาก็เกิดความคิดขึ้นในสมองทันทีบางทีเขาอาจจะไม่ได้พบเจอเรื่องเช่นนี้เป็นครั้งแรกแล้วอืม ก็อธิบายได้เพียงเท่านี้แล้ว!“ใต้ต้นบุพเพปรากฏบุพเพสันนิวาส ในผลขมขื่นออกผลเป็นความรักที่ขมขื่น มีคนรักกันสุดท้ายก็จะได้รับผลที่ถูกต้อง ขอแสดงความยินดีกับโยม”“……”1052
บ้าอะไร?โพล่งประโยคเช่นนี้ออกมาอย่างฉับพลันคิดอยากจะก่อเรื่องแบบไหน?“ท่านรู้ไม่น้อยเลย ก่อ
