ขอย่างที่สุดความกังวลที่เหลือเพียงเล็กน้อยก็ได้สูญสลายไปแล้วสัมผัสถึงจูบอันนุ่มนวลของเย่แจ๋หยิ่ง จากนั้นจากผิวเผินถึงลึกซึ้ง เปิดริมฝีปากและฟัน จูบลึกซึ้งขึ้นอีกขั้นค่อยๆความรู้สึกนึกคิดของนางเริ่มสับสน การหายใจก็ยิ่งถี่ขึ้นเรื่อยๆความรู้สึกนึกคิดที่เหลืออยู่เพียงนิด ขณะที่ฝ่ามือเรียวยาวของเย่แจ๋หยิ่งยื่นเข้ามาด้านหน้าของร่างกายนางในฉับพลันนั้น ก็ได้มลายหายไปสิ้นและก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ พวกเขาทั้งคู่ได้เปลื้องเสื้อผ้าออก ปฏิบัติต่อกันอย่างจริงใจตรงไปตรงมา……ยิ่งไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ พวกเขาหลอมรวมซึ่งกันและกัน ร่างกายผสมผสานเข้าด้วยกันลืมตัวทำให้กันและกัน……หลังจากที่เล้าโลมกันหลายรอบหลานเยาเยาก็ไม่สามารถทนต่อการกระทำที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยของเย่แจ๋หยิ่งได้สุดท้ายก็หลับสนิทไปในอ้อมกอดของเขาใบหน้าที่แสดงออกถึงความรักและความเอ็นดูของเย่แจ๋หยิ่ง กอดหลานเยาเยาไว้อย่างแนบแน่นอารมณ์ความรู้สึกที่ตื่นเต้นไม่ละลายหายไปสักทีความรักของทั้งสองที่มีความสุข ที่แท้แล้วงดงามเช่นนี้1034
ดูแล้วบนตัวของหลานเยาเยาแทบจะเป็นรอยจูบที่เขาทิ้งไว้ทั้งหมด มุมปากค่อยๆยกขึ้น จากนั้นก็ค่อยๆบรรจงจูบลงไปที่ไหล่ของนาง……จากการคำนวณจากระบบของหลานเยาเยา นางน่าจะนอนหลับสนิทเลยหนึ่งคืนปกตินางไม่ได้หลับลึก หากไม่ใช้เพราะเย่แจ๋หยิ่งทรมานจนกระดูกนางแทบแตกเป็นเสี่ยง นางก็คงไม่หลับนานขนาดนั้นเมื่อตื่นขึ้นมานางไม่อยากจะขยับแม้แต่น
