เบา : “ไปเถอะ!”“อ่อ!”ทันทีที่ลุกขึ้นเดิน นางก็ก้าวเดินด้วยความไม่เป็นธรรมชาติเป็นที่สุด ถึงขั้นมีบางก้าวที่เซไปบ้างหลานเยาเยาอดไม่ได้ที่จะจ้องมองเย่แจ๋หยิ่งอย่างแข็งกร้าวแวบหนึ่งสมควรตายเพราะเย่แจ๋หยิ่งที่รุนแรงเกินไป? หรือเป็นเพราะร่างกายของตัวเองที่อ่อนแอเช่นนี้?เห็นดังนั้น!เย่แจ๋หยิ่งที่มุมปากกลั้นยิ้ม ในดวงตากลับแฝงไปด้วยความเอ็นดูเล็กน้อย จากนั้นก็อุ้มนางขึ้นทันที เดินไปทางด้านนอกพระราชวัง….
1038
