ลุกขึ้น ภาพจิตรกรรมฝาผนังในถํ้านํ้าแข็งนั่น ข้ายังดูไม่หมดเลย! ท่านไม่ลุกขึ้นมา ข้าก็จะไปเองแล้ว”เย่แจ๋หยิ่งก็คิดไม่ถึงว่าหลานเยาเยาจะตอบสนองอย่างชัดเจนขนาดนี้หรือว่าเป็นเขาแสดงออกมากเกินไปแล้ว?1036
เมื่อคืนพวกเขาก็ปฏิบัติต่อกันอย่างเปิดเผยแล้วไม่ใช่หรือ?ที่ควรดู ที่ไม่ควรดู ก็เห็นหมดแล้ว ที่ควรทำ ที่ไม่ควรทำ ก็ทำหมดแล้วและเมื่อคืนท่าทางอารมณ์ที่ดุเดือดเช่นนั้นของนาง ก็ไม่ควรเป็นเช่นนี้นี่!หรือว่านางเขินอาย?หลังจากที่ได้ผลสรุปเช่นนี้แล้ว เย่แจ๋หยิ่งก็ยิ้มมุมปากขึ้น เมื่อเห็นคราบเลือดที่แห้งอยู่บนเตียงหยก รอยยิ้มของเขาก็ยิ่งเผยมากขึ้นหลังจากที่หยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่แล้ว เขาก็มองหลานเยาเยาที่นั่งแต่งตัวอยู่หน้ากระจกทองแดง แล้วก็เดินเข้าไปโดยไม่รู้ตัวหลานเยาเยามองดูตัวเองในกระจกทองแดงเส้นผมที่ดำดั่งหมึกและมีความยุ่งเหยิงอยู่เล็กน้อย……ริมฝีปากที่บวมแดงเล็กน้อย……รอบจูบตรงคอที่เห็นได้ชัดจนตกใจ……เฮ้อ!เวรกรรม!นี่ก็คือการขยายความหมายของความเจ็บปวดและก็มีความสุขได้ดีที่สุด“ข้าช่วยเจ้ามวยผม” นํ้าเสียงที่นุ่มนวลและเย้ายวนดังขึ้น“ท่านทำเป็น?”“ต้องเป็นอยู่แล้ว!”1037
“เช่นนั้นก็ดี!” เพียงแค่ไม่น่าเกลียดมากนางก็ยังพอจะยอมรับได้มองจากในกระจกทองแดงเย่แจ๋หยิ่งหยิบหวีไม้สีแดงจากมือของนาง หวีผมให้นางด้วยท่าทางที่สง่า มวยผมหลังจากที่ทำเสร็จ ยังจุ๊บไปที่ริมฝีปากของนางเบาๆจากนั้นก็จูงมือนาง พูดอย่างแผ่ว
