าบ้างั้นรึ？คนที่บ้าคือท่านต่างหากล่ะ เย่แจ๋หยิ่ง”เย่แจ๋หยิ่งตะลึง！หลังจากตกใจไม่นาน เขาก็พยายามที่จะพันแผลให้นางอีกครั้ง แต่นางก็ยังคงสะบัดมือออกอีกครั้งเลือดที่ไหลออกมาจึงกระเด็นไปบนพื้น และเลือดก็ยังคงไหลรินออกมาไม่ยอมหยุดเมื่อดูมือที่มีเลือดไหลออกมาของนาง สีหน้าของเย่แจ๋หยิ่งก็ยิ่งเยือกเย็นมากขึ้น“หยุดโวยวาย แล้วให้ข้าพันแผลให้เจ้าซะ”ใครจะรู้ว่า……1021
หลานเยาเยาจะยิ้มออกมา แล้วหยิบกริชขึ้นมาจ่อไว้ที่แขนตัวเองอีกครั้ง“หลานเยาเยา！”สีหน้าของเย่แจ๋หยิ่งหม่นหมอง หลังจากคำรามออกมา เขาก็ถอนหายใจก่อนจะพูดด้วยเสียงตํ่า“อยากถามสิ่งใดก็ถามมาเถอะ！อย่าทำร้ายตัวเองอีกเลย”สำหรับสิ่งนี้ หลานเยาเยายิ้มออกมาด้วยความไม่แยแส แล้วเริ่มถามอีกครั้ง“เหตุใดในตัวท่านถึงมีหนอนพิษกู่？”“หนอนพิษกู่ที่อยู่ในร่างไม่ใช่พิษกู่จิ้น”“สิ่งนี้ข้ารู้แล้ว ท่านเพียงตอบคำถามข้ามาก็พอแล้ว”ใช่ไม่ใช่พิษกู่จิ้นมีหรือนางจะไม่รู้？อีกอย่าง！นางยังรู้ว่าอะไรคือพิษกู่ ใช้เวลาเพาะนานเท่าไหร่ สามารถฆ่าคนได้หรือไม่อีกด้วย“เพื่อที่จะรู้สึกแบบเดียวกัน”“เกิดขึ้นเมื่อเวลาใด？”แท้จริงแล้วหลานเยาเยาได้เดาคำตอบเอาไว้แล้ว เพียงแต่นางอยากที่จะให้เขาพูดกับนางด้วยตัวเอง ถึงแม้จะต้องใช้วิธีการที่รุนแรง ก็ต้องบังคับให้เขาพูดออกมาให้ได้“สามปีก่อน”“ก่อนหรือหลังจากเข้าไปในหุบเขาจิ้น？”“ก่อนหน้านั้น！”1022
เช่นนี้นี่เอง ถ้าเกิดเป็นหลังจากที่เข้าไปในหุบ
