้นมามือของนางถึงกับนิ่ง จากนั้นค่อยๆใช้มือลูบมันอย่างเบาเบาไปยัง‘หลานเยาเยา’สามคำนี้1019
เย่แจ๋หยิ่งอยากที่จะชักมือกลับ แต่หลานเยาเยากลับไม่ให้ เมื่อหมดหนทาง เขาจึงทำได้เพียงให้นางดูแล้ว“เจ็บอยู่หรือไม่？”นางถาม“ไม่เจ็บ！”เขาตอบ“เหตุใดในร่างของท่านถึงมีหนอนพิษกู่？”สำหรับเรื่องนี้ นางได้รู้ตั้งแต่คราวที่แล้วที่นางจับชีพจรของเขา“ไม่มี！”เย่แจ๋หยิ่งปฏิเสธ“ข้าเป็นหมอ ท่านหลอกข้าไม่ได้หรอก พูดมา เหตุใดถึงยังมีหนอนพิษกู่？”ใบหน้าของหลานเยาเยาเย็นชา เย็นชาถึงขั้นที่ทำให้เย่แจ๋หยิ่งต้องขยับแต่เขาไม่อยากพูด เพราะว่ามันไม่มีสิ่งใดน่าพูดออกมา ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะเงียบ“จะไม่พูดใช่หรือไม่？”หลานเยาเยายิ้มเยาะออกมา ก่อนจะหยิบกริชอันแหลมคมมาแล้วแทงไปบนแขนโดยไม่พูดกล่าวสิ่งใดบาดแผลยาวๆปรากฏขึ้นมาบนแขนอันขาวเนียนและบอบบางของนางทันที และเลือดที่ราวกับเจอทางออก ก็ไหลออกมาเมื่อเห็นเช่นนั้น！ใจของเย่แจ๋หยิ่งก็ถึงกับหล่นวูบ1020
ความเจ็บปวดรวดร้าวแผ่ซ่านไปทั่วก้นบึ้งหัวใจของเขา แต่เขาไม่ได้สนใจมันมากนัก เขาที่คิดอยากจะหยิบกรีชในมือของหลานเยาเยาโยนทิ้งไป แต่กลับถูกหลานเยาเยาต่อต้านอย่างไม่สนใจ“แคร๊ก……”เมื่อหยิบไม่ได้กริช เขาจึงฉีกเสื้อของตัวเองออกมาหนึ่งชิ้น พลางดึงมือของนั้นมาแล้วจะพันแผลให้แต่ว่า……หลานเยาเยาก็ยังคงดึงมือออกใจของเย่แจ๋หยิ่งร้อนรน พลันพูดด้วยเสียงเยือกเย็น“เยาเยา เจ้าบ้าไปแล้วหรือไร？”“บ้า？ข้
