ะหม่นหมอง แม้แต่ทุกสิ่งที่อยู่ข้างกายของเขาก็กลายเป็นหดหู่เยือกเย็นไปหมด ……แล้วในเวลานั้นเองหลานเยาเยาก็ปรากฏตัวมาทางด้านหลังของเขาเมื่อมองดูแผ่นหลังของเขาที่ค่อยๆหายไปจากสายตาของนาง นางก็เอื้อมมือออกไปลูบหลังเขากลางอากาศ เพียงแต่มันกลับไม่สัมผัสถึงตัวเขาในที่สุดหยดนํ้าตาก็ไหลผ่านลงมา นางทรุดลงไปกับกับพื้น ด้วยร่างกายที่แสนจะทรุดโทรม“จะกลุ้มใจไปทำไม？”1018
……“จื้งๆๆๆๆ……”กู่ฉินยังคงบรรเลงต่อไปภาพลวงตายังไม่สิ้นสุด แต่เย่แจ๋หยิ่งที่เจ็บแปลบในหัวใจ จึงได้ลืมตาตื่นขึ้นมาจากภาพลวงตาทันทีหลังจากที่ฟื้นขึ้นมา เขาก็เห็นหลานเยาเยาที่นํ้าตาไหลเป็นสองทางบนใบหน้าพวกเขาเห็นภาพลวงตาเดียวกันงั้นหรือ？ไม่สนใจว่าจะเป็นอย่างเดียวกันหรือไม่ เขาก็ต้องหยุดไม่ให้นางบรรเลงกู่ฉินต่อไปดังนั้น！เขาจึงเอื้อมือออกไปกดสาย เพื่อที่จะบังคับให้นางหยุดบรรเลงพอกู่ฉินเงียบลง คนที่ฟื้นคืนสติออกมาจากภาพลวงตาอย่างหลานเยาเยา ก็ราวกับโดนมนต์สะกด เอาแต่จ้องมองไปยังสายกู่ฉินโดยไม่พูดจาสิ่งใด“เยาเยา……”เย่แจ๋หยิ่งเรียกนาง แล้วนางจึงค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา จ้องมองไปยังเขาอย่างไม่คลายด้วยสีหน้าที่ยากจะเข้าใจ“เยาเยา เจ้าเป็นอะไรไป？”เย่แจ๋หยิ่งรู้สึกกังวลเล็กน้อยที่เขาหยุดการบรรเลงกู่ฉินของนาง ทำให้นางเกิดปัญหาขึ้นงั้นหรือ？หลานเยาเยาไม่ได้ตอบคำถามของเขา แต่กลับยื่นมือออกไปจับแขนของเขาเอาไว้ ก่อนจะเปิดแขนเสื้อออก แล้วคำสลักสามคำก็ปรากฏขึ
