จะพูดออกมาเบาๆ“เย่แจ๋หยิ่ง ยาถอนพิษนี้จะผลข้างเคืองตามมา มันอาจจะทำให้ท่านลืมเรื่องราวบางสิ่งที่ท่านไม่อยากจะลืม ถ้าหากท่านลืมข้า ข้าเองก็จะลืมท่านเสีย เช่นนั้นพวกเราก็จะได้ลืมเลือนกันและกัน！เป็นเช่นนี้จะดีกับพวกเราทั้งสองคน！ถ้าหากไม่ใช่เช่นน้นก็จะยิ่งดี อย่างน้อยมันก็ทำให้เห็นว่า ในใจของท่านนั้นข้าไม่ได้สำคัญอะไรเลย”พอพูดจบนางก็หันหลังจากไปอย่างไม่เหลือเยื่อใยแต่กลับคิดไม่ถึงว่า นางยังไม่ทันได้จากไป เย่แจ๋หยิ่งก็ลืมตาขึ้น มองไปยังทิศทางที่นางเดินจากไปอย่างเศร้าสร้อย“เยาเยา……”“ข้าจะพยายามทำทุกวิธีทางเพื่อจะจำเจ้าไว้ให้ได้……”แล้ว！เขาก็ดึงปิ่นปักผมบนหัวลงมา พลางเปิดแขนเสื้อ แล้วใช้ปิ่นปักผมสลักแขนตัวเองด้วยคำสามคำ——หลานเยาเยา1017
ไม่ว่าเลือดที่แขนจะไหลออกมามากเพียงใด เขาก็ไร้ความรู้สึก และทำเพียงบีบแขนตรงที่สลักชื่อของหลานเยาเยาเอาไว้แน่น ก่อนที่ดวงตาจะแดงกํ่าด้วยนํ้าตาที่เอ่อล้นอีกครา ……“เยาเยา เจ้าเกลียดชังข้าหรือไม่？”“แต่ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าจะต้องเกลียดข้า แต่ข้ากลับยังทำเช่นนี้”“เพราะเขาแข็งแกร่งเกินไป แข็งแกร่งถึงขนาดตัวข้าอย่างสามารถต่อกรด้วยได้ดังนั้นจึงทำได้เพียงให้เขาเห็นกับตาว่าเจ้า ＇ตาย＇แล้ว เป้าหมายของเขาถึงจะเปลี่ยนได้”หลังจากเวลาผ่านไปสักระยะเย่แจ๋หยิ่งมองไปยังขนของตัวเองอย่างจดจ่อ จึงค่อยๆลุกขึ้น แล้วพยุงร่างอันหนักอึ้งของตัวเดินก้าวไปข้างหน้าแผ่นหลังของเขาดูอ่อนล้าแล
