เตียงหยกนี้อบอุ่นนัก ถ้าหากมีผ้าห่มก็คงจะดีน่าเสียดายที่ผ้าห่มในระบบรักษาโรคภัยไข้เจ็บถูกหยิบออกมาใช้จนหมดแล้ว แล้วผ้าห่มเหล่านั้นก็ถูกทิ้งไว้ในอุโมงค์ด้านนอกนั้นคิดจะใช้ผ้าห่มหึความอบอุ่นแก่เย่แจ๋หยิ่งคงจะไม่ได้เสียแล้วหลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง แววตาของหลานเยาเยาก็ประกายขึ้น แล้วสั่งให้เย่แจ๋หยิ่งนอนลงไป จากนั้นก็ไม่คิดอะไรมากนัก นางก็เริ่มปลดเสื้อผ้าออก ……ส่วนคนที่นอนอยู่บนเตียงหยกอย่างเย่แจ๋หยิ่งนั้น ก็ถึงกับตาสว่าง พลางกลั้นลมหายใจ โดยที่ลูกกระเดือกของเขาขยับไปมา“เยาเยา เจ้าคิดดีแล้วงั้นหรือ？”“คิดดีแล้ว！แน่นอนว่าคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว เรื่องเช่นนี้ต้องรีบจัดการ”หลานเยาเยาที่ถอดชุดออก พลางตอบคำถามเย่แจ๋หยิ่ง ด้วยใจที่มีความบางอย่างแฝงเอาไว้ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการมอบความอบอุ่นให้กับเขา ร่างของเขาเย็นขนาดนั้น ในเมื่อไม่มีผ้าห่ม นางก็ทำได้เพียงใช้ร่างกายของตัวเองในการมอบความอุ่นให้กับเขาแล้วถึงจะเสียเปรียบก็เสียเปรียบเพียงนิดถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็นอะไร เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เย่แจ๋หยิ่งเห็นนางในสภาพเปลื้องผ้าเสียหน่อย987
เสื้อผ้าถูกถอดออกจนหมดในเวลาอันรวดเร็ว เพื่อที่จะไม่เขินอาย หลานเยเยาก็ยังคงเหลือผ้าตู้โตวชั้นในสีแดงสดเอาไว้ชิ้นหนึ่งนางสูดหายใจเข้าลึกๆ กำลังจะโน้มตัวลงไปมอบความอุ่นให้กับเย่แจ๋หยิ่ง ก็กลับถูกแขนอันเรียวยาวของเย่แจ๋หยิ่งดึงนางลงไปเสียก่อนดูแล้วเย่แจ๋หยิ่งจะตัวเ
