หนาวเย็นที่ทำให้นางถึงกับปากสั่นไปหมดแล้ว และเป็นเพราะโอกาสที่เจอเย่แจ๋หยิ่งนั้นยิ่งน้อยขึ้นเรื่อยๆด้วย“เย่แจ๋หยิ่ง……”“อืม ข้าอยู่นี่”เสียงทุ้มตํ่าดังขึ้นมาจากด้านหลัง เป็นเสียงที่ทั้งทุ่มตํ่า และแผ่วเบา983
หลานเยาเยารีบหันหน้ากลับไปทันที จึงได้เห็นเย่แจ๋หยิ่งกำลังยืนอยู่ไม่ไกล จ้องมองมายังนางราวกับหมื่นปีผันผ่าน สุดท้ายก็ได้เจอกับส่งที่ต้องการเสียที ……ราวกับว่ามีคำพูดเป็นพันเป็นหมื่นคำที่อยากจะพูดออกมาแต่สุดท้ายเขาก็ยิ้มขึ้นมา โดยไม่กล่าวสิ่งใดหลังจากที่หลานเยาเยาได้เห็นเขา หัวใจก็ถูกกระตุ้นขึ้นมา แล้ววิ่งไปหาเขาอย่างรวดเร็ว แล้วเข้าไปซุกอ้อมแขนของเขา“เย่แจ๋หยิ่ง ท่านไปแห่งใดมา？ท่านทราบหรือไม่ว่าการที่ท่านหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นนี้ จะเกิดบทสรุปเช่นใด？”เมื่อเห็นว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ความทุกข์ในใจก็พลันหล่นหายไปหลานเยาเยาเอื้อมือขึ้นไปหวังจะทุบหน้าอกของเย่แจ๋หยิ่ง แต่ก็ชะงักมือกลางอากาศถ้าตีเขาเจ็บขึ้นมาจะทำอย่างไร？สมควรตาย！สุดท้ายนางก็ทำใจไม่ได้ที่จะทุบตีเขาช่วยไม่ได้ นางจึงได้เพียงแต่ผลักเขาออก ก่อนจะถอยหลังสองก้าว แล้วยื่นมือให้เขา “กลับไปกับข้า”“ได้！”เย่แจ๋หยิ่งพยักหน้าเย่แจ๋หยิ่งยื่นมือออกไปจับมือนางเอาไว้ แต่กลับไม่ได้เดินก้าวไป984
หลานเยาเยาที่นำหน้าดึงมือเขา แต่เขากลับไม่ขยับ จึงมองไปด้วยความสงสัยและแววตาที่เกิดคำถามขึ้น：เหตุใดถึงไม่เดินนะ？ผู้ใดจะรู้ว่า……นางกลับถูกเย่แจ๋ห
