งกลับไม่ได้ถอยออกไป เพียงแต่ถอนหายใจเบาๆข้างๆหูของนาง แล้วใช้ปากสัมผัสหูของนางราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นหลานเยาเยาหน้าเริ่มแดง หูร้อนวูบขึ้นมา พร้อมกับจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เรียบนิ่งหมอนี่ ชอบทำเรื่องไร้ยางอายกับนางมากขึ้นเรื่อยๆเลยดังนั้น นางจึงเลี่ยงที่จะโดนการเกี้ยวพาราสีอันจงใจจากเขา แล้วพูดด้วยเสียงเรียบเฉย“ไม่ว่าอย่างไรทั้งสิ้น！ท่านรีบบรรเลงเถอะ”หากบรรเลงออกมาไม่ได้ ก็เตรียมรับบทลงโทษการระเบิดสามสิบหกกระบวนท่าของตระกูลหลานซะ！958
ต้องทำให้เขาได้รู้ว่า การพูดเรื่องเช่นนั้นออกมา ไม่ใช่สิ่งที่จะมาล้อเล่นกับสตรีอย่างนางได้ นางหลงกลเพียงครู่เดียวเท่านั้น“ยังไม่ได้ฤกษ์ที่ดี？”สำหรับการเปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็วของนาง เย่แจ๋หยิ่งนั้นรู้สึกชินชาไปแล้ว แต่ครั้งนี้เขาก็ยังไม่รู้เดือดรู้ร้อนอะไรเช่นเคย]“ยังต้องรอฤกษ์งั้นหรือ？บรรเลงไม่ได้ใช่หรือไม่？ไม่บรรเลงไม่ได้เป็นอันขาดท่านเป็นผู้กล่าวเองว่าจะบรรเลงแบบเย็นชา ในเมื่อพูดออกได้ ท่านก็ต้องทำให้ได้”“เยาเยา……”“อย่าพูดมาก รีบบรรเลงเถอะ”จริงๆเสียเลย ก็เพียงบรรเลงเพลงแบบเย็นชาที่นางไม่เคยได้ยินมาก่อนเท่านั้นไม่ใช่หรือไร？ถ้าบรรเลงไม่ได้ นางก็ไม่เยาะเย้ยเขาหรอก จะไปยั่วโมโหเขาเสียเปล่ายังจะชักช้า ลีลาอีกคิดจะทำการใด？“อ๋อ！”เมื่อเห็นว่ายังไม่ได้ฤกษ์ดี เย่แจ๋หยิ่งก็เริ่มไม่สนใจแล้วทว่า！ในตอนที่จะเริ่มดีดบรรเลงกู่ฉิน สีหน้าของเย่แจ๋หยิ่งก็กลายเป็นนิ่งสงบ
