เมื่อเห็นท่าทางของเขา หลานเยาเยาก็พอจะดูออกว่าเขาไปทำอะไรมา“เย่แจ๋หยิ่ง ท่านทราบหรือไม่ว่าบนตัวท่านมีบาดแผล？”“ไม่ทราบ！”ในขณะนั้นเขาก็ถอดชุดออก พร้อมกับขยับมือหวังจะถอดชุดให้กับนางด้วย นางจึงได้รีบห้ามเอาไว้“ข้าไม่เป็นอะไร อีกสักพักก็อุ่นแล้ว”ไม่ใช่ว่านางกำลังเขินอายหรอกนะถึงแม้นางจะรู้สึกหนาวอยู่ แต่ก็รู้สึกอุ่นขึ้นมากกว่าก่อนนี้“หลานเยาเยา ในสถานการณ์เช่นนี้ ข้าไม่ทำสิ่งใดกับเจ้าหรอก เจ้าไม่ต้องเป็นกังวลไป เพราะถ้าเกิดเจ้าเป็นอะไรไป พวกเราทั้งสองคนจะไม่มีผู้ใดออกไปได้ ”“ข้าไม่ได้กังวล！”หลานเยาเยารีบตอบกลับ“เช่นนั้นก็ถอด”“……”ถอดก็ถอด ใครกลัวกัน？ถึงจะคิดแบบนั้น แต่ท่าทางการถอดเสื้อผ้าของนางนั้นสามารถเทียบกับเต่าได้เลย เพราะมันช่างเชื่องช้าเกินไปไม่ใช่ว่านางไม่อยากที่จะถอดเร็วๆ แต่ตอนนี้มือของนางกำลังสั่นเทา จึงรีบไม่ได้！949
เย่แจ๋หยิ่งที่รู้สึกรำคาญใจที่นางช้าเกินไป จึงได้ยื่นมือออกไปช่วยนาง ช่วยนางถอดเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็ว เพียงครู่เดียวก็ถอดจนเหลือเพียงผ้าตู้โตวจากนั้น เขาก็ไม่ได้แก้ผ้าของนางต่อ แต่ใช้ร่างกายที่อบอุ่นของเขาดึงร่างที่เย็นเฉียบของนางมากอดเอาไว้ จากนั้นก็ดึงผ้าห่มมาคลุมเอาไว้แน่นไม่ทันได้ตั้งตัวทั้งสองสบสายตากัน โดยที่ไม่ได้พูดกล่าวสิ่งใดเพื่อที่จะไม่รู้สึกประหม่า หลานเยาเยาจึงมุดหน้าตัวเองลงไปในอ้อมแขนของเขาหลังจากผ่านไปไม่นาน ร่างกายของนางก็ค่อยๆอุ่นขึ้นมาน่าจะเป็
