นผลมาจากฤทธิ์ยา ทั้งสองจึงได้หลับใหลอย่างไม่รู้สึกตัวไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่พอหลานเยาเยาตื่นขึ้นมา ก็เห็นว่าเย่แจ๋หยิ่งนั้นตื่นก่อนแล้วหลายเยาเยาบิดขี้เกียจ ทันที่แขนข้างหนึ่งยื่นออกไป ความหนาวเย็นก็คืบคลานเข้ามายังแขนของนางจนนางตกใจรีบดึงมือกลับเข้ามา จากนั้นกอดเอวของเย่แจ๋หยิ่งแน่นเมื่อได้สัมผัสกับความอบอุ่น ความหนาวเย็นก็สลายหายไปในทันทีเมื่อมองไปที่พื้นนํ้าแข็งที่เย็นยะเยือกรอบ ๆ มันก็ยังคงทำให้รู้สึกหนาวสั่นนี่เป็นครั้งแรกที่หลานเยาเยาคิดอย่างตระหนักว่านอกจากสิ่งที่เรียกว่านอกจากเตียงแล้ว ที่แห่งอื่นก็ดูห่างไกลไปหมด“ไม่อยากตื่นเลย！”950
นางพูดอย่างอู้อี้“เช่นนั้นก็นอนต่ออีกสักครู่เถอะ”เขากอดนางเอาไว้แน่น พลางตอบกลับอย่างเกียจคร้านเดิมทีหลานเยาเยานั้นอยากที่จะนอนต่ออีกสักพัก แต่พอนางถามว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว เย่แจ๋หยิ่งก็ตอบว่าผ่านมาสามสี่ชั่วยามแล้ว นางจึงถึงกับตกใจหนักและรู้ว่าไม่สามารถที่จะนอนต่อไปได้อีกแล้วจึงรู้ว่าไม่สามารถนอนบนเตียงต่อไปได้แล้วเพื่อที่จะป้องกันความหนาว นางจึงหยิบเสื้อผ้าออกมาจากระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บ อย่างไรเสียอยากจะใส่เท่าไหร่ก็ใส่เท่านั้นจากนั้นพอมองไปยังเย่แจ๋หยิ่งจึงได้หยิบชุดเสื้อคลุมสีดำออกมาห้าตัว ทั้งหมดล้วนเป็นเสื้อผ้าของบุรุษ จากนั้นก็วางลงตรงหน้าของเย่แจ๋หยิ่ง“สวมให้เยอะหน่อย”“เจ้ามีเสื้อผ้าบุรุษได้อย่างไรกัน？”เย่แจ๋หยิ่งมองดูเส
