ื้อผ้าก็ถึงกับคิ้วขมวด“นี่เป็นเรื่องปกติมิใช่หรือไร？ในเมื่อข้าแต่งตัวบุรุษอยู่เป็นประจำ”“เสื้อผ้าพวกนี้มันใหญ่เกินไป เจ้าใส่ได้งั้นหรือ”“……”ดูออกด้วยงั้นหรือ？ดังนั้น หลานเยาเยาจึงคิดหาทางแก้ตัว “เป็นของจื่อซีกับจื่อเฟิงหน่ะ”ในเมื่อเย่แจ๋หยิ่งรู้แล้วว่านางคือหลานเยาเยา เช่นนั้นเขาก็คงจะจำทั้งสองที่เป็นองครักษ์ข้างกายได้ จื่อซีกับจื่อเฟิงองครักษ์ลับของเขา951
“นี่ไม่ใช่สิ่งที่เตรียมให้พวกเขา” เย่แจ๋หยิ่งหยิบเสื้อขึ้นมาตัวหนึ่ง หันไปสบตากับนางด้วยสีหน้าที่เย็นชา“เจ้าจัดเตรียมให้ผู้ใดกันแน่？”หลานเยาเยากลอกตาใส่เขาอย่างห้ามไม่ได้ พลันพูดด้วยความระอา“ท่านจะสนใจทำไมกันว่าเป็นของผู้ใด？มีให้ใส่ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือไร”“หานแสงั้นหรอ？”“ไม่ใช่！”เสื้อผ้าพวกนี้เกี่ยวข้องอะไรกับหานแสกัน？“องค์ชายเก้าแห่งประเทศผึงไหล？”แม่เจ้า！เย่แจ๋หยิ่งบ้าไปแล้วหรือไง？แม้แต่องค์ชายเก้าแห่งประเทศผึงไหลเขายังเดาออกมาแล้ว เช่นนั้นยังจะมีอะไรที่เขาเดาไม่ถึงบ้าง？“ใช่เขาหรือไม่？”คิ้วของเย่แจ๋หยิ่งขมวดเข้าหากันเรื่อยๆ ราวกับเป็นสัญญาณว่าพายุกำลังจะมา“ไม่ ไม่ใช่ จะเป็นเขาได้อย่างไร？”“เช่นนั้นเป็นของข้า？”“ใช่ๆๆ เป็นของท่าน……”จู่ๆก็รู้ตัวว่าตัวเองกำลังพูดสิ่งใด หลานเยาเยาก็เงียบทันที ทั้งยังเกือบจะตบปากตัวเองเสียด้วย952
ฉลาดน้อยนี่หน่า！แค่นี้ก็ถูกจับได้แล้วในตอนที่นางหันไปมองเย่แจ๋หยิ่ง เขาก็ได้ยกมุมปากขึ้นแล้ว ดวงตาประกายด้วยคว
