ามรู้สึกประหลาดจากนั้นเขาก็ไม่ได้พูดสิ่งใดต่อ เพียงแต่ค่อยๆสวมเสื้อผ้าทีละชิ้นๆ“ที่แท้ก็เตรียมไว้ให้ข้านี่เอง”ขนาดกำลังพอดี คงจะเป็นชุดที่ตัดเย็บขึ้นมาเมื่อสามปีก่อน“เยาเยาเจ้ามีใจแล้ว”“……”มีใจก็บ้าแล้ว！เสื้อผ้าพวกนี้เตรียมเอาไว้ให้เขานั้นก็จริงอยู่ แต่ไม่ได้เตรียมให้เขาใส่ แต่เอามาใช้จับโจรแต่ว่า！สิ่งนี้จะให้เขารู้ไม่ได้ไม่เช่นนั้นเขาคงจะทำหน้าไม่พอใจอีกเป็นแน่หลังจากที่แต่งตัวเสร็จ หลานเยาเยาก็ฉีดยาให้กับเย่แจ๋หยิ่ง พร้อมทั้งตัวเองก็กินยาเย่แจ๋หยิ่งได้แต่มองดูนางหยิบออกมาทีละอย่างๆจากกลางอากาศอันว่างเปล่า ทั้งยังฉีดยาให้กับเขาอย่างจริงจัง และยังประคบยาให้เขาอีก953
จึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูไม่ได้เพียงไม่นานทั้งสองก็ฉีดยาไปด้วย พลันผลักเตียงเปลออกไปตามอุโมงค์ที่อยู่ด้านในพอเดินจนเหนื่อยแล้ว พวกเขาก็นั่งลงบนเตียงเปล จากนั้นก็ผลักเตียงออกอีกเรื่อยๆ แต่เตียงก็เลื่อนออกไปไกลอย่างง่ายดาย ทำให้พวกเขาประหยัดแรงไปได้เยอะก่อนที่จะออกมาหลานเยาเยาก็ได้เดินทางมาเป็นระยะทางถึงสองเท่าแล้ว แต่ก็ยังไปเจอทางสิ้นสุดเสียทีหลานเยาเยาไม่เพียงแต่สงสัย แต่ยังถามด้วย“เย่แจ๋หยิ่ง ท่านรู้สึกเช่นกันหรือไม่ว่าอุโมงค์ทางนี้เป็นเหมือนเขาวงกต ？ไม่ว่าเราจะเดินไปข้างหน้ามากเพียงใด มันก็ดูจะไม่มีที่สิ้นสุด”“อืม！”“เช่นนั้นท่านเคยพบเขาวงกตแบบนี้หรือไม่？”พอได้ยิน！เย่แจ๋หยิ่งก็นิ่งไปสักพัก ก่อนจะค่อยๆเปิดปาก
