เพลงที่เย่แจ๋หยิ่งกำลังดีดบรรเลงอยู่นี้ ถึงมันจะหนาวเย็นจนเข้ากระดูกดำ แต่เมื่อฟังอย่างถี่ถ้วนแล้วมันก็ถือว่าไพเราะมากๆและแล้ว เวลานี้คนที่ดีดบรรเลงกู่ฉินที่เย็นชาอย่างไร้ที่สิ้นสุดอย่างเย่แจ๋หยิ่ง ซึ่งก็ไม่ต่างเทพเจ้าที่ลงมายังโลก ทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกกลัวจนไม่อาจเข้าใกล้แต่แล้วทันใดนั้น！บทเพลงกู่ฉินอันเยือกเย็นก็หยุดลง แล้วเกล็ดนํ้าแข็งที่โปรยปรายลงมาก็ละลายสลายหายไป พร้อมกับบรรยากาศอันเหน็บหนาวก็จางหายไปเช่นกัน“เหตุใดถึงไม่บรรเลงแล้วเล่า？”นางถามอย่างไม่เข้าใจ961
เย่แจ๋หยิ่งจึงหัวเราะออกมาเบาๆ ดวงตาฉายแววให้เห็นถึงความเอ็นดู พลางเอื้อมมืออันเรียวยาวขึ้นมาปัดเกล็ดนํ้าแข็งที่เกาะอยู่บนขนตาของนางออก แล้วมันก็ละลายหายไปทันที“เพราะเจ้าใกล้จะกลายเป็นเจ้าก้อนนํ้าแข็งไปแล้ว”“เพราะท่านที่ทนหนาวไม่ได้ต่างหาก！” เมื่อกี้ทั้งขนตาและเส้นผมของเขาถูกเกาะด้วยเกล็ดนํ้าแข็งต่างหากเล่า！ได้ยินเช่นนั้น！เย่แจ๋หยิ่งยกมุมปากขึ้น โดยไม่กล่าวสิ่งใด แล้วส่งจิ่วเซียวหวงเพ่ยคืนให้กับนางหลานเยาเยาที่รับกู่ฉินกลับมาพร้อมกับขมวดคิ้วขึ้น ไม่มีภาพลวงตาเกิดขึ้น บทเพลงนี้มีปัญหางั้นหรือ？ดังนั้นนางจึงคิดบทเพลงอันลํ้าเลิศขึ้นมา ทำนองนั้นทั้งไพเราะ และนางเองก็สามารถเล่นมันได้อย่างคล่องแคล่วอีกด้วยแต่ก็ยังไม่ปรากฏภาพลวงตาขึ้นมาดูท่าแล้วการใช้ประโยชน์จากจิ่วเซียวหวงเพ่ยในการสร้างภาพลวงตานั้น จะใช้ไม่ได้ผลกับกลไกของเขาวงกต
