หลังจากนั้น ไม่ว่าบนต้นไม้หรือใต้ต้นไม้ ต่างก็ถูกค้นหาจนหมด นางยังไปค้นหารอบๆ ต้นไม้อีกครั้งหนึ่งด้วยรอจนการเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ ของนางเสร็จสิ้นลงนางก็ไม่ได้ขยันขันแข็งอะไรมากมายแล้ว เพียงสอดมือทั้งสองข้างเข้าไปในแขนเสื้ออันกว้างขวางของตน เดินไปเดินมาอย่างเกียจคร้านบางคนจึงเริ่มมีความคิดเห็นแล้วจะว่านางก็ไม่ทำอะไรเลยน่ะหรือ!แต่สายตาของนาง ก็กำลังมองซ้ายแลขวาอยู่นี่อย่างไรล่ะ !ในหมู่พวกเขา มีลูกน้องคนหนึ่งที่เสื้อผ้าอาภรณ์ดูแล้วน่าอึดอัดอย่างยิ่ง ทนดูต่อไปไม่ไหวแล้วจึงพูดขึ้นว่า“อย่าเล่นลูกไม้ให้มาก ระวังข้าจะเชือดเจ้าทิ้ง!”“ข้ามีตัวคนเดียว พวกเจ้ามีกันเป็นกลุ่มใหญ่โตมโหฬาร ทั้งยังมีราชครูเทียนเวิงเจ้านายใหญ่ของพวกเจ้าที่ควบคุมอยู่ที่นี่ ขอถามหน่อยเถอะว่า เจ้าจะกลัวอะไรไม่ทราบ?”เดิมทีนางไม่อยากเปลืองนํ้าลาย เพราะเวลาคุยกับคนดื้อดึงสมองทึบ นอกจากโกรธแล้วนางยังจะทำอะไรได้อีก?แต่ทว่า!นางต้องประวิงเวลาออกไปสักพัก903
ขอเพียงประวิงเวลา ให้ยืดเยื้อออกไปได้อีกสักพักหนึ่งก็พอด้วยเหตุนี้เอง!เป็นเขาแล้วกัน! เจ้าหนุ่มที่ใช้คำพูดไร้มารยาทกับนางคนนั้นนั่นล่ะ“เจ้า……”” ข้าทำไมหรือ ? ถึงแม้ว่าข้าจะงดงามจนใครเห็นใครรัก มวลบุปผาเห็น ยังต้องแย้มกลีบผลิบาน แต่สำหรับคนที่รุงรังเละเทะ สะเปะสะปะอย่างเจ้า แค่คิดก็อย่าได้คิดอย่าได้ฝันอะไรที่มันลมๆแล้งๆไปหน่อยเลยยิ่งไม่ต้องพยายามที่จะพูดเรียกร้องความสนใจจากข
