เพ่ยบรรเลงออกมาเองในขณะนี้ นางดูเหมือนจะเห็นผู้หญิงในชุดขาวยิ้มให้นางอย่างแผ่วเบาหลานเยาเยาลอยขึ้นไปยังต้นบุพเพด้วยตนเองอย่างช่วยไม่ได้……หลังจากลอยขึ้นไปยังต้นบุพเพ นางและผู้หญิงในชุดขาวก็เหมือนแม้เหล็กสองอันถูกดึงดูดเข้าหากัน และซ้อนทับกัน“ตึง ตึง ตึง ตึง ……”เสียงของพิณยังคงดังอย่างต่อเนื่อง เสียงของการต่อสู้ยังคงดังไม่หยุดหย่อนภาพลวงตาได้หายไปแล้วเพียงแต่ภาพลวงตาของนางนั้นเกิดขึ้นเพียงไม่นาน ผู้อื่นยังคงดื่มดํ่าอยู่กับมันโดยถอดถอนตนเองออกมาไม่ได้เมื่อคนที่เหลือทั้งหมดต่อสู้กันจนตาแดง หลานเยาเยาหยุดบรรเลง จิ่วเซียวหวงเพ่ยก็หยุดบรรเลงเสียงพิณด้วยตนเองไปด้วยหลังจากเสียงของพิณหยุดลง896
คนที่ยังไม่ตายได้ฟื้นมีสติขึ้นมา พวกเขาจึงได้พบว่า คนที่ฆ่ากันจนตาแดงนั้น ก็ฆ่ากันได้แม้แต่คนของตนเองแต่ละคนเต็มไปด้วยสายตาที่หวาดผวา จ้องมองไปยัง เทพธิดาที่ยังคงนั่งอยู่บนต้นบุพเพมันช่างน่ากลัวเกินไป!เดิมที เทพธิดาสามารถใช้เสียงพิณฆ่าคนได้อย่างไร้ร่องรอยเอ่อ……ล้วนแต่มองมาที่ข้าทำไมกันอีกอย่างมันก็ไม่ใช่ภาพลวงตาที่ข้าสร้างขึ้น เรื่องนี้ข้าไม่รับผิดชอบหรอกนะทันใดนั้นหลานเยาเยาเงยหน้ามองไปยังป่าใบเมเปิ้ล สายตาก็หรี่ลงเล็กน้อย เจตนาของการฆ่าก็ได้หายไป“ซ้วด ซ้วด ซ้วด……”มีเพียงไม่กี่คนที่ต่อสู้จนถึงที่สุด ภายใต้ความหวาดกลัวไม่มีวิธีใดจะถอนตนเองออกมาได้ ได้ถูกอาวุธลับของอุปสรรคที่ฝ่าฟันแทงผ่านทะลุหัวใจ จากนั
