่อสู้ของพวกเขานางจึงเริ่มขยับเล่นพิณอย่างสบาย ๆและเป็นอิสระเสียงของพิณไพเราะ จังหวะของพิณที่เร้าใจชวนให้ตื่นเต้น บรรเลงได้อย่างมีเสน่ห์แต่การต่อสู้ของกลุ่มคนนั้น ดูเหมือนจะถูกกระตุ้นเมื่อได้ยินเสียงพิณ เมื่อมือเปื้อนเลือดก็ไม่สามารถจะหยุดลงได้889
เมื่อคนด้านนี้ถูกฆ่าตายหมดแล้ว ก็ไปฆ่าอีกด้านหนึ่งทันใดนั้น!“ตึง!”เสียงพิณหยุดลงอย่างกะทันหันหลานเยาเยาก็ได้ลืมตาขึ้นทันที มองไปที่มือทั้งสองข้างของตนเองที่อยู่บนสายพิณ บนนั้นมีคราบเลือดติดอยู่นางเห็นได้ชัดว่าไม่ได้ทำอะไรเลย แต่กลับมีคราบเลือดปรากฏขึ้นอย่างน่าประหลาดใจนี่มันเกิดอะไรขึ้นนางยกขึ้นมาแตะปลายจมูก แล้วดมเลือด……อีกทั้งยังเป็นเลือดสด ๆที่เพิ่งจะไหลออกมา……ในตอนนี้!ก็ได้มีเหตุการณ์แปลกเกิดขึ้น“ตึง ตึง ตึง ตึง……”ทันใดนั้นเสียงพิณก็ดังขึ้นมาเอง เสียงโทนตํ่า เศร้าวิเวกวังเวง โศกเศร้าหดหู่ใจเมื่อเห็นจิ่วเซียวหวงเพ่ยได้บรรเลงเพลงขึ้นมาเอง ความตกใจในดวงตาของหลานเยาเยาเห็นได้ชัดเจนโดยไม่ต้องเอ่ย890
ด้วยความตกใจ ทันใดนั้นนางจึงนึกขึ้นมาได้ในสนามม้าหลวง เมื่อตอนที่นางบรรเลงพิณนี้เป็นครั้งแรก ก็ได้เกิดเหตุการณ์ที่มันได้บรรเลงเพลงเช่นกันดังนั้น!นางจึงวางมือทั้งสองลงบนสายพิณทันที เริ่มบรรเลงขึ้นตามจังหวะของมันเมื่อจังหวะการบรรเลงของนาง ได้หลอมรวมกับจังหวะของเสียงพิณนี้ทันใดนั้นพลังที่แข็งแกร่งและไร้ตัวตน ก็แผ่ออกมาจากพิณนั้นอย่างกะทันหันทะลุทะล
