เสื้อคลุมสีดำบนไหล่ ดวงตาก็มีความซับซ้อนเล็กน้อย882
มีความรักบางอย่างที่สามารถครอบครองไว้ได้มีอารมณ์บางอย่างที่ก็มิอาจปล่อยไปได้นี่เป็นเพียงแค่สิ่งที่พวกเขาสามารถฝากความรู้สึกในใจของตนเองเอาไว้ได้จะมีสักเท่าไหร่ที่สามารถจะเดินไปด้วยกันจริง ๆ……หลานเยาเยาที่โอบกอดจิ่วเซียวหวงเพ่ย ปล่อยมือข้างหนึ่ง สัมผัสกับลำต้นที่เกลี้ยงเกลา ผ่านไปหลายร้อยปีแล้ว ก็ได้ถูกท้องฟ้าอากาศของกาลเวลากัดกร่อนร่องรอยแผลเป็นออกไปผ่านไปครูหนึ่งเย่แจ๋หยิ่งยังไม่ทันจะมาถึงหลานเยาเยาก็ไม่คิดจะรอเขาอีกต่อไปแล้วเขาไม่มาก็ดีแล้ว เดิมทีนางก็วางแผนว่าจะมาด้วยตนเองคนเดียวรอบ ๆของต้นบุพเพถูกห้อมล้อมด้วยป่าใบเมเปิ้ล บนต้นไม้ที่ใกล้กับต้นบุพเพที่สุด ล้วนแต่แขวนโคมไฟสีแดงเอาไว้แสงจากโคมไฟส่องสว่างออกมา ทำให้มองเห็นต้นบุพเพได้ชัดเจนมาหลังจากได้สัมผัสกับต้นบุพเพอยู่สักพักหนึ่ง ไม่ได้พบกับความแปลกประหลาดใดๆ แต่กลับพบร่องรอยของคนอื่นที่เหยียบยํ่ามากขึ้นมีคนบางกลุ่มที่ต้องการจะแขวนแถบผ้าของตนเองให้เห็นเด่นชัด คนที่มีวรยุทธ์ ก็จะสามารถเหาะขึ้นไปผูกแถบผ้าไว้บนต้นบุพเพคนที่ไม่เป็นวรยุทธ์ ก็จะปีนขึ้นไปบนต้นไม้เพื่อจะผูกแถบผ้า883
อย่างไรก็ตามนอกจากใบไม้แล้ว กิ่งก้านและลำต้นต่างก็ถูกเหยียบยํ่าไปทั่ว“แล้วมันหายไปได้อย่างไรกัน”จากบันทึกในหนังสือ อดีตเทพธิดา ก็ได้หายไปที่นี่ และท่านแม่ก็หายไปที่นี่ด้วยเช่นกันที่นี่จะต้องมีความลึกลับซ่อนอ
