กลิ่นหอมบ้านี่ทำให้นางติดพันอยู่อย่างแนบแน่นแล้วหลังจากอาหารถูกจัดวางไว้เรียบร้อย พวกองครักษ์ลับก็ออกไปทั้งหมดเย่แจ๋หยิ่งเหลือบไปมองนาง แล้วนำชามเปล่าหนึ่งใบและตะเกียบคู่หนึ่งยื่นส่งไปตรงหน้านาง จากนั้นกล่าวด้วยรอยยิ้ม“กินเถอะ!”“ไม่กิน!”หลานเยาเยาส่ายหน้าอย่างแน่วแน่ แต่ดวงตากลับไม่เชื่อฟังมองลงไปบนโต๊ะตนเองเป็นคนที่มีความตั้งใจแน่วแน่ และจะไม่ถูกล่อด้วยอาหารอย่างเด็ดขาดไม่มีทางอย่างแน่นอน!อาหารบ้านี่ก็หอมเสียจริงเลย!“กรึบ……”นางอดไม่ได้จนต้องกลืนนํ้าลายภายใต้สายตาของเย่แจ๋หยิ่ง ใบหน้าของนางก็เริ่มแดง และเริ่มรู้สึกเขินอาย “เมื่อกี้นี้คงจะดื่มเหล้ามากเกินไปหน่อย เลยไม่ทันได้กลืนลงไป”“……”ผ่านไปครู่หนึ่ง“กรึบ……” นางกลืนนํ้าลายอีกครั้ง870
เย่แจ๋หยิ่งไม่อาจทนดูต่อไปได้จริง ๆเป็นเพราะสายตาของหลานเยาเยาแทบจะติดแนบอยู่กับตะเกียบในมือของเขาแล้วนางในตอนนี้ ยังมีลักษณะของเทพธิดาอยู่ที่ไหนอีกทั้งหมดทั้งมวลก็เป็นเด็กกินเก่งที่อยู่เฉย ๆก็น่ารัก“กินอันนี้สิ”เย่แจ๋หยิ่งได้คีบขาหมูชิ้นหนึ่งวางลงไปในชามของนางเมื่อมองไปยังขาหมูที่มีสีเย้ายวนใจ เพียงแค่ได้กลิ่น หลานเยาเยาก็รู้ว่า มันจะต้องอร่อยกว่าขาหมูที่นางกินเป็นประจำอย่างแน่นอนแต่……“ไม่กิน!” นางยังคงตั้งใจแน่วแน่“ข้าบังคับให้เจ้ากิน”“โอ้ ก็ได้”เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลานเยาเยาก็รีบหยิบขาหมูมาแทะไปสองสามคำทันที ในใจก็ชมไม่ขาดปาก แต่ใบหน้ากลับเคร่งขรึม
