และพูดว่า “แต่นี่เจ้าบังคับให้ข้ากิน ข้าไม่ได้ขอร้องเจ้า”“อืม! ข้ารู้”“รู้แต่เจ้าก็ยังหัวเราะ”“ข้าไม่ได้หัวเราะเจ้า!”871
“อย่างนั้นแล้วเจ้าหัวเราะอะไร ลองหัวเราะอีกครั้งซิ”……หลังจากรับประทานอาหารเสร็จแล้ว บรรยากาศก็ดูปรองดองเป็นพิเศษ ทั่วทั้งห้องที่ปีกด้านข้างของเย่แจ๋หยิ่งเต็มไปด้วยปัจจัยแห่งความสุขเป็นเพราะการกินที่สะดวกสบาย หลานเยาเยาจึงหยิบแก้วเหล้าขึ้นมา และดื่มในทันทีสีหน้าของนางค่อย ๆแดง แต่ก็กลับยิ้มอย่างสดชื่นร่าเริง“เย่แจ๋หยิ่ง ข้าคิดว่าอันที่แล้วเจ้าก็เป็นสุภาพบุรุษมากพอ หรือพวกเราจะมาสาบานเป็นพี่น้องกันไหม วันหลังถ้าเจ้ามีของอร่อยอะไรก็เอามาเลี้ยงข้าด้วย วันหลังข้ามีของดีก็จะไม่เอามาให้เจ้า”“ไม่สาบาน!” เย่แจ๋หยิ่งปฏิเสธกลับไปเขามองไปยังมือที่ว่างเปล่าของตนเอง และมองแก้วเหล้าที่ไม่มีเหล้าแล้วในมือของหลานเยาเยาเหล้านี้เขาดื่มไปเพียงแค่หนึ่งคำก็ได้ถูกนางชิงไปดื่มแล้ว“ทำไมไม่สาบานล่ะ ดูถูกข้าหรือ ข้าเป็นเทพธิดาที่รูปร่างหน้าตาสง่างาม ผู้คนทั่วไปต่างก็นับถือข้าดุจเทพเจ้า พระราชวงศ์แต่ละประเทศต่างก็เคารพและยำเกรงข้าข้าเป็นคนลึกลับจนคาดเดาไม่ถูก อำนาจที่แข็งแกร่ง มีอะไรตรงไหนที่ไม่คู่ควรจะเป็นพี่น้องกับเจ้า”ถ้าไม่ใช่เพราะอาหารที่แสนอร่อย นางก็คงจะไม่พูดข้อเสนอนี้หรอก!872
“ไม่ใช่ไม่คู่ควร แต่ข้าไม่ต้องการ”เย่แจ๋หยิ่งหยิบแก้วเหล้ามาใหม่อีกใบ แล้วเทเหล้าไปหนึ่งแก้ว เขายังไม่ได้ดื
