ของเขา ราวกับจะบอกว่า เขาจูบนางไปแล้วจะลงโทษเขายังไงก็ได้ทั้งนั้นฝ่ามือนั้น นางก็ไม่ได้ตบลงไปแต่อย่างใดเพียงแค่หันหลังจากมาไม่นึกว่า······จะถูกเย่แจ๋หยิ่งดึงแขนเสื้อเอาไว้ แล้วเขาก็เอ่ยออกมา“เห็นอยู่ว่าเจ้า······”“มิมีเรื่องอันใดทั้งสิ้น” นางขัดเขาอย่างไม่ใยดี854
“อย่าไปเลยนะ！”เมื่อได้ยินเช่นนั้น！หลานเยาเยาสะท้านไปทั้งหัวใจ นางหยุดร่างนี้เอาไว้ โดยไม่หันหลังกลับไปเหมือนว่าจะกำลังยิ้มอย่างขมขื่น“เย่แจ๋หยิ่ง ข้ารู้จุดประสงค์ของเจ้า เจ้าเองก็น่าจะเดาได้ว่าจุดประสงค์ของข้าคือสิ่งใด ชะตาฟ้าลิขิต ไม่จำเป็นต้องไปฝืนมัน”หลานเยาเยาดึงแขนเสื้อกลับมา แล้วเหาะตัวจากไปเย่แจ๋หยิ่งยืนนิ่งอยู่กลางบ่อนํ้าพุร้อน ด้วยสีหน้าที่ไม่สามารถบรรยายได้ อย่างไรก็ตาม ไม่นานนักเขาก็ยกมุมปากขึ้น“หากเจ้าหนี ข้าก็จะไล่ตาม สุดขอบฟ้าสิ้นมหาสมุทร ข้าก็จะไม่หยุดจนกว่าโลกจะสลายไป”จากนั้น เขาก็เหาะตัวตามไป……หลานเยาเยาล่องลอยไปในป่าไผ่อย่างไร้จุดหมาย ภาพในความคิดสับสนวุ่นวายฉากนั้นในบ่อนํ้าพุร้อนเมื่อครู่ วนเวียนอยู่ในหัวซํ้าแล้วซํ้าเล่าบัดซบ!ปกติไม่ได้ฉลาดนักรึไง?วิธีต่อต้านมันมีตั้งกี่วิธีห้ะ?เมื่อไหร่ที่เจอเขา นอกจากตีหน้าบื้อ ก็ไม่มีวิธีอื่นแล้วหรืออย่างไรกัน?855
ทันใดนั้น！เงาที่ร้อนรนเงานึงก็ปรากฏขึ้นในสายตาเมื่อดูอย่างตั้งใจ ก็เห็นว่าเป็นหญิงสาวผู้หนึ่งนางดูลนลาน เอาแต่วิ่งไปวิ่งมาในป่าทึบ ราวกับว่ามีอันตรายมหันต์อ
