บ่อนํ้าพุร้อนตั้งอยู่ในเขตป่าไผ่บนภูเขาด้านหลังวัดแสงจันทร์ยามคํ่าคืนส่องกระทบป่าไผ่อันเขียวชอุ่ม ทิ้งรอยจันทราระเรื่ออยู่บนพื้นผิว รวมทั้งมีหมอกหนาวอันบางเบาครอบคลุมอยู่ทั่วผืนป่า ดุจดั่งโลกมายาในจินตนาการหลานเยาเยาอยู่ท่ามกลางป่าไผ่ ยืนอยู่สุดเดินอันเงียบสงบ โดยที่ตรงหน้าของนางเป็นบ่อนํ้าพุร้อนที่มีควันพวยพุ่ง มีชายคนหนึ่งกำลังอาบนํ้าอยู่ในบ่อนํ้าพุร้อนนั้นเห็นแค่เพียงแผ่นหลังของเขา……แต่ ถึงจะเป็นแค่แผ่นหลัง นั่นก็เป็นการมีอยู่ที่หล่อเหลาเปล่งปลั่งทำเอาคนนํ้าลายสอได้เลยทีเดียวแม่เจ้าโว้ย！“จิ๊กจิ๊กจิ๊ก·····” นางอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงออกมารูปร่างแบบนี้จะไม่ดูก็เสียดาย ดูแล้วก็ไม่ได้เสียอะไร งั้นใครล่ะจะไม่ดู?ดังนั้น!หลานเยาเยากำลังกะจะหมอบลง ว่าจะเท้าคางดูให้เพลินตาสักหน่อย ไม่ทันได้คิดว่าจะเป็นการขัดจังหวะชายในบ่อนํ้าพุร้อน“ผู้ใด？”845
เสียงอันเย็นยะเยือก เสียดแทงแก้วหูของนางดั่งนํ้าแข็งทำให้นางอดไม่ได้ที่จะตื่นกลัว ผมสยายออกจากมือในพริบตาเสียงนี้มัน······เป็นเขา！แม่เจ้า จบแล้ว เอาตัวรอดก่อนล่ะกันแต่ มันสายไปเสียแล้ว เพราะเมื่อนางหันหลังกลับมา ดาบยาวที่ส่องประกายก็ได้จ่ออกของนางแล้ว“······ข้า ข้าเอง”หลานเยาเยามองเย่แจ๋หยิ่งที่ถือดาบจ่อนางอย่างหดหู่เหตุใดเขาถึงได้อยู่ไปทุกที่เลยเนี่ย?แต่ว่า ไอ่หดหู่น่ะมันก็หดหู่ แต่บางครั้งมันก็เป็นเรื่องดีมิใช่รึ?อย่างเช่น นางได้ชื่นชมรูปร่างอันไร้ท
