ความหนาวอันเย็นยะเยือกแทรกซึมเข้าสู่จิตใจของนางในพริบตา จากนั้นก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างเสียง “พั่บ” ดังขึ้น บันทึกประวัติศาสตร์ถูกปิดลงทันใดนั้น！หลานเยาเยาก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ร่างกายเย็นวาบไปทั้งตัว ดูตื่นกลัวอย่างรุนแรงเข็มเงินสี่เล่มที่ส่องประกายปรากฏขึ้นระหว่างนิ้วทั้งห้า ขณะที่กำลังจะหันหลัง ก็ได้ปล่อยเข็มในมือออกไป พุ่งไปทางต้นตอของเสียง……“ฟิ้วฟิ้วฟิ้วฟิ้ว……”ผู้ที่ทำให้ตกใจดูผ่อนคลายสบายใจ พวกเขานั้นอยู่ใกล้กันมาก ด้วยระยะห่างแค่นี้ยังไงก็หลบไม่พ้นจากนั้น！ริมฝีปากบางของชายผู้นั้นก็กระตุกขึ้น ถอยกรูดไป หลังจากที่ถอยไปได้ระยะหนึ่งร่างก็หายวับ หลบเลี่ยงเข็มเงินทั้งหมดได้อย่างง่ายดายด้วยเหตุที่จู่ๆก็โผล่มา และดันเป็นคนที่หล่อเหลาราวกับทวยเทพอย่างเย่แจ๋หยิ่งเมื่อหลานเยาเยาเห็นว่าเขาหลบได้ ก็ทำได้แค่ฮึมฮัมออกมาอย่างเย็นชา และนิ่งเฉยไปจะมาทำอะไรใกล้ซะขนาดนี้ล่ะ?837
นางแค่อยากจะให้เขาอยู่ห่างจากนางสักหน่อยก็แค่นั้น ส่วนความหวาดกลัวที่น่าอายนั่น ไว้จะคิดบัญชีทีหลังก็แล้วกัน“อ๋องเย่ สบายอกสบายใจจริงเชียว” มาถึงที่เพื่อทำให้นางตกใจเลยงั้นรึ?ชายผู้นี้……ไม่ใช่ว่าโมโหไปแล้วรึนั่น? หรือว่าเป็นพวกง้อยากอะไรพวกนั้น“ข้ามาก่อน” เย่แจ๋หยิ่งรู้สึกห่อเหี่ยวใจเป็นอย่างมากเขาหัวโด่อยู่ตรงนี้ทั้งคน ยืนอยู่ตรงชั้นหนังสือข้างๆนางนี่เอง นางเข้ามาอย่างลุกลน รื้อหาหนังสือให้ว่อน ผ่านหน้าผ่านตาเขาไปแล้วตั้งสอง
