รอบ แต่ก็ไม่สังเกตเห็นเขาเลยเขาไร้ค่าเพียงนั้นเลยรึ?“เจ้ามาก่อนอย่างนั้นรึ?” เหตุใดนางถึงไม่ทันสังเกตกันนะ?หลานเยาเยามองเขาอย่างสงสัย ราวกับว่ากำลังชั่งนํ้าหนักคำพูดของเขา จะยังไงก็เถอะ “มาก่อนแล้วมันทำไม?”มาก่อน แล้วจะมาทำให้คนอื่นกลัวก็ได้งั้นรึ?มาก่อน แล้วมันจะต่างกับนาง ที่ก็แอบเข้ามาเหมือนกันงั้นสิเมื่อได้ยินเช่นนั้น!เย่แจ๋หยิ่งก็หมดหนทางแต่ก็ไม่ได้อยากจะเถียงเรื่องนี้กับนางต่อ จึงทอดสายตาไปที่มือของนาง พลางพูดเรียบๆ838
“เจ้าสนใจในต้นปรารถนารักมากเลยรึ?”“สนใจ? ไม่ได้สนใจสักหน่อย! เหตุใดถึงพูดว่าข้าสนใจกันล่ะห้ะ?คิดว่าข้าแอบเข้ามาที่นี่เพื่อดูหนังสือเล่มนี้เนี่ยนะ? มันจะไปเป็นความลับอะไรกันล่ะ?อ่าห้า! ข้าก็แค่รู้สึกว่าพิธีการของงานวัดมันหนักหน่วงไปหน่อย ลำบากเกินไป ก็เลยกะว่าจะมาหาที่เงียบๆอ่านหนังสือ ฝึกจิตฝึกใจสักหน่อยก็ไม่คิดว่าจะมาเจออ๋องเย่ ดูท่าแล้ว เจ้าเหมือนจะสนใจหนังสือในมือของข้าล่ะสิอ่ะ เอาไปสิ”เมื่อพูดจบหลานเยาเยามองหนังสือในมือ แล้วก็โยนมันไปทางเย่แจ๋หยิ่ง ขณะที่เย่แจ๋หยิ่งจะรับไป นางก็ปลีกตัวจากไปแล้วหลังรับหนังสือมาเย่แจ๋หยิ่งก็มองที่ที่นางหายลับไป แล้วก็มองหนังสือในมือ ด้วยสายตาที่จมลงจมลง………พิธีการของงานวัดมักจะยุ่งยากกว่าปกติ ใช้เวลาคร่าวๆประมาณชั่วยามครึ่งเป็นชั่วยาม!รวมๆแล้วเป็นเวลาตั้งสามชั่วโมง ก็มากพอที่จะทำให้คนอยู่ไม่นิ่งอย่างหลานเยาเยาใจตุ้มๆต่อมๆได้83
