เมื่อหลานเยาเยาที่ไม่ทันตั้งตัว ถูกเย่แจ๋หยิ่งพาดำดิ่งลงมาใต้นํ้า นางก็โอบร่างเย่แจ๋หยิ่งไว้แน่นตามสัญชาตญาณเพราะว่าไม่สามารถหายใจเองได้รวมถึงการโดนเย่แจ๋หยิ่งกอดรัดไว้โดยเจตนา นางขยับไปไหนไม่ได้เลยนางสามารถหายใจผ่านการประกบปากกับเย่แจ๋หยิ่งเพียงเท่านั้นริมฝีปากของฝ่ายตรงข้ามที่ครอบงำอย่างไร้คุณธรรม สูดลมหายใจจากเขาเข้ามา ซึ่งก็ได้ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีหลานเยาเยาหลับตาแน่น ขนตาสั่นไหวเบาๆ มือทั้งสองข้างที่กอดเขาประสานกันอย่างแนบแน่น ก็ค่อยๆผ่อนคลายลงการกระทำเช่นนี้ มันเกิดขึ้นโดยที่นางก็ไม่รู้ตัวแต่!เมื่อหายใจลำบากมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่านางจะขาดอากาศหายใจ“ฟืด······”ไม่นานนัก！การจูบของพวกเขาค่อยๆอ้อยอิ่งลง เย่แจ๋หยิ่งผละจูบออกจากริมฝีปากของนางทำให้นางหายใจได้คล่องมองดูริมฝีปากที่บวมแดงของนาง รวมไปถึงใบหน้าที่แดงระเรื่อ ในวินาทีนี้ เย่แจ๋หยิ่งก็โอบนางมากอดไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง853
ขณะนี้ หลานเยาเยาเพิ่งจะเข้าใจไม่รู้เลยว่าตอนไหน ที่เย่แจ๋หยิ่งพานางขึ้นมาพ้นผิวนํ้าเมื่อครู่ที่ขาดอากาศหายใจ………รวมทั้งการครอบงำของเย่แจ๋หยิ่งเมื่อครู่นี้น่ารังเกียจสิ้นดี!เรื่องเมื่อครู่นั้นเกิดขึ้นจริงนางทวีความโกรธเคืองขึ้นมา แล้วผลักเขาออกไปนางง้างมือขึ้น จะตบหน้าของเขา……เมื่อเห็นว่านางโมโห เมื่อเห็นว่านางโกรธเคือง เย่แจ๋หยิ่งก็ไม่เอ่ยสิ่งใด เพียงแต่จ้องมองนางอย่างแน่วแน่หลานเยาเยามองใบหน้าที่หนักแน่น
