ัมผัสใบหน้าของหลานจิ่นเอ๋อ แววตานั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสะใจเขาโน้มตัวลงไป ปากที่เพิ่งประกบกับปากกระจับของหลานจิ่นเอ๋อ มือนั้นอดไม่ไหวที่จะลูบคลำไปบนเรือนร่างของนาง นอกจากนั้นยังมีท่าทีที่จะฉีกเสื้อผ้าของนางเมื่อหลานเยาเยาที่มองอยู่ไกลๆเห็นฉากนี้นางไม่ทำสิ่งใด เพียงมองดูอยู่อย่างเย็นชา858
ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาอันสง่างามดังขึ้นมา นางหันไปมอง ก็เห็นเป็นเย่แจ๋หยิ่งที่ยืนอยู่ด้านข้างนางชายผู้นี้……ตามติดหนึบเลยจริงๆ“อ๋องเย่ไปแสดงความเป็นวีรบุรุษผู้น่ายกย่องหน่อยเร็ว! ถ้าไม่ทำตอนนี้ แล้วจะไปทำตอนไหนเล่า?”หลานเยาเยารู้ ว่าเย่แจ๋หยิ่งอยู่ข้างหลังนาง ตั้งแต่นางหยุดอยู่ตรงนี้แล้วดังนั้น สิ่งที่องค์ชายสี่พูดกับหลานจิ่นเอ๋อเขาก็ได้ยินหมดแล้วการโผล่มาในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวาน ก็น่าจะมาเพื่อช่วยชีวิตผู้คน เป็นไปไม่ได้ที่จะแค่มาดูเล่นใครจะรู้ว่า……“ไปเถอะ ฉากไม่น่ามองพวกนี้จะเป็นเสนียดแก่ตาของเจ้าเปล่าๆ”“……”เมื่อเห็นเย่แจ๋หยิ่งจะดึงนางออกไป นางก็ขัดขืนในทันใด แล้วถอยหลังไปสองสามก้าวบอกความต้องการอยู่ตำตาว่านางไม่อยากไป นางยังอยากดูเล่นอยู่ไม่เห็นทีท่าที่กลํ้ากลืนความเจ็บชํ้าของหลานจิ่นเอ๋อที่เปลี่ยนไปนั่นรึไง?แววตาของนางในตอนนี้มีแต่ความเกลียดชังและอยากจะเข่นฆ่า859
น่าเสียดาย……องค์ชายสี่ที่ตัณหาคับสมองนั่นไม่รู้อะไรเอาซะเลย ยังก้มหน้าก้มตาบดปากของหญิงสาวอยู่ได้เมื่อได้ยินเสียง “แคว่ก”เ
