้งเขาจากการรื้อของต่อได้ก็พอแล้ว หากเขาเห็นเข้า ก็คงจะไม่มีที่ให้ซุกหัวแล้วล่ะ“ไม่มี ไม่มี ไม่มีเรื่องอะไรทั้งนั้นแหล่ะ”นางพูดไปยิ้มไป พร้อมกับกดตัวเย่แจ๋หยิ่งไว้ ในขณะที่จะปิดช่องลับอย่างเงียบๆเมื่อช่องลับปิดลง นางก็โล่งใจไปยกใหญ่:“ฟู่ว·····”หลังตัดความกังวลที่น่าอายออกไปได้ นางก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้น จากนั้นจึงปล่อยเขาอย่างสบายใจ พลางพูดอย่างจริงจังว่า:“ข้าไม่เคยได้ยินเลยว่าอ๋องเย่จะชอบรื้อค้นของของผู้อื่น”“ข้าก็อยู่กับเจ้า เจ้าก็ไม่เห็นจะห้ามข้านี่”เย่แจ๋หยิ่งที่เห็นว่านางไม่เป็นอะไรจริงๆ จึงมองนางอย่างสงสัย802
หากมิเป็นอันใดแล้วเหตุใดถึงกรี๊ด?ทั้งยังกระโจนเข้ามาหาอีก เพื่อสิ่งใดกัน?เป็นการขอบคุณหรือเป็นกลยุทธ์แสร้งปล่อยเพื่อจับกันแน่?แต่ก็ไม่ใช่ปัญหา!แบบไหนก็ดีทั้งนั้น แค่นางไม่เกลียดเขาก็พอ“ไม่ใช่ว่าไม่ห้าม แค่กำลังเพลินอยู่กับความคิดต่างหากเดี๋ยวนะ แววตาของเจ้านี่มันทำไม อ๋องเย่ ข้าจะบอกให้นะ อย่าได้มองข้าเช่นนั้นในช่องลับนั่นมันไม่ได้มีอะไรทั้งนั้นแหล่ะ”“······”เย่แจ๋หยิ่งเหมือนอยากจะขำออกมาไม่รู้ว่านางจะอารมณ์ขึ้นๆลงๆปานนั้นด้วยเหตุใด?อย่างไรก็ตาม ถึงนางจะเป็นเช่นนี้ก็ยังงามล้นเหลือเกินแต่แค่····“มิมีสิ่งใดจริงๆงั้นรึ?”เขาเบนสายตาเล็กน้อย แล้วเหล่มองไปที่ช่องลับเมื่อเห็นเช่นนั้น!หลานเยาเยาก็รีบพุ่งไปขวาง กั้นช่องลับไว้ในทันที พลางมองเขาอย่างหวาดระแวง“เจ้าคิดจะทำสิ่งใด? บอกว่าไ
