เมื่อคิดถึงตรงนี้จู่ๆข้างนอกก็พัดลมอันหนาวเหน็บเข้ามา ประตูที่เปิดอ้าซ่าจึงมีเสียงดัง “เอี๊ยดอ๊าด”จ้าวซื่อที่ไม่ทันระวังก็เสียวหลังวาบ มองดูความมืดมิดด้านนอกตัวบ้าน ม่านตาของนางก็หดตัว รู้สึกราวกับว่าในความมืดนั้นมีดวงตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองนางอยู่นางมองไปรอบๆอย่างหวาดระแวง ความรู้สึกที่เหมือนกำลังตกเป็นเหยื่อมันยังคงอยู่นางลุกขึ้นอย่างไม่รอช้า แล้วรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว……หลานเยาเยาที่ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ใหญ่มาตลอด มองตามแผ่นหลังของจ้าวซื่อที่หนีไปอย่างลุกลี้ลุกลน มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะแสยะยิ้มจดหมายที่หลานเฉินมู๋ได้รับก่อนหน้านี้เป็นฝีมือของนางเอง!อีกทั้งข้อความด้านในก็เต็มไปด้วยช่องโหว่ ตั้งใจที่ให้หลานเฉินมู๋คิดว่าตัวเองตกอยู่ท่ามกลางกลอุบายดังนั้น····เมื่อหลานเฉินมู๋หวนกลับมา จ้าวซื่อจึงถูกจับได้หึ!“นี่มันเพิ่งเริ่มต้น!”พูดจบ นางก็หายลับไปท่ามกลางความมืด ใบไม้ไสวอยู่ไม่กี่ครั้ง จากนั้นก็สงบนิ่ง788
ราวกับว่าบนต้นไม้ใหญ่ต้นนี้ หลานเยาเยาไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน——เวลาไม่รอช้า สองวันได้ผ่านไปในชั่วพริบตาไม่กี่วันมานี้ หลานเยาเยาได้ไป“เยี่ยมเยียน”จ้าวซื่ออยู่ทุกคํ่าคืน ซึ่งทำให้นางหวาดระแวงมากขึ้นเรื่อยๆแดดจ้าฟ้าใส นางก็จิบชา เดินกินลมชมวิว แล้วถือโอกาสให้คนแอบไปสืบดูเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ที่จะลอบสังหารนางในคืนวันนั้นซะเลยเพื่อความปลอดภัยแล้ว นางยังให้คนของสำนักหงอีซุ่มติดตามเย่แจ๋หยิ่งอีกด
