ไม่รู้ว่าด้วยเหตุอันใดตั้งแต่ที่เข้ามาอยู่ในตำหนักของนาง ความทรงจำเหล่านั้นที่เขาเคยลืมก็ค่อยๆหวนคืนกลับมาทุกๆท่าทางอาการของนาง เขาก็ค่อยๆรู้สึกถึงมันไม่แน่!เพียงแค่ได้อยู่เคียงข้างนางไปต่อไป ความทรงจำเหล่านั้นที่เขาลืมเลือน ก็น่าจะหวนคืนกลับมา……ทันใดนั้น!“ฟิ้ว······”ลมหายใจอันเยือกเย็นที่แสนอันตรายพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วพวกเขาต่างรู้เท่าทัน!หลานเยาเยาลืมตาในทันที ส่วนเย่แจ๋หยิ่งที่โน้มตัวมาข้างหน้า ก็โอบนางไว้ในอ้อมแขน อีกทั้งยังเอื้อมมือไปคว้าอาวุธลับที่พุ่งเข้ามามองอาวุธที่พุ่งเข้ามาผ่านอากาศอันหนาวเหน็บนั้น หลานเยาเยาไม่ได้รู้สึกถึงอันตรายใดๆเลยแม้แต่น้อยรู้สึกแต่······รู้สึกแต่ความอบอุ่นเป็นไปได้อย่างไรกัน? เป็นเพราะอยู่ในอ้อมกอดของเขางั้นรึ?796
เช่นนั้น นางจึงอดไม่ได้ที่จะมองไปยังแววตาของเย่แจ๋หยิ่ง และเมื่อได้สบตากับเขาจู่ๆใจนางก็เต้นตุ๊บตั๊บ!ในพริบตาเดียว นางก็เห็นความหวาดกลัวและกังวลในแววตาของเย่แจ๋หยิ่งเขา เขากลัวสิ่งใด?แล้วกังวลเรื่องอะไรกัน?ทั้งหมดนั่นเป็นเพราะนางงั้นรึ?หึ!ความกังวลน่ะหรอ? นางไม่รู้สึกถึงมันมาตั้งนานแล้ว……มิใช่รึ?“ไม่ต้องกลัว ข้าปกป้องเจ้าอยู่” เสียงสุขุมนุ่มลึกอันอ่อนโยนดังขึ้น เพราะกลัวว่าอันตรายที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันจะทำให้นางตกใจด้วยเช่นกันเมื่อได้ยินเช่นนั้น!หลานเยาเยาก็ตะลึงไปเล็กน้อยความกังวลของนางไม่เคยหลอกลวง ครั้งนึง นํ้าเสียงที่อบอุ่นอ่อนหวา
