นของเขาเช่นนี้มักจะพูดกับนางคนเดียวเท่านั้นแต่ในตอนนี้······ในความคิดของนาง เย่แจ๋หยิ่งกำลังทำให้คนอื่นทุกข์ใจนางรู้สึกเจ็บอยู่ในใจ797
ความเจ็บปวดที่เหมือนจะเคยรู้สึกมาก่อน มันค่อยๆรุกรานเข้ามาในก้นบึ้งของหัวใจนางตัวตนของนางในตอนนี้กับในอดีตต่างกันราวฟ้ากับเหว นางจำตัวเองแทบไม่ได้แล้วคนอื่นจะจำได้ได้อย่างไร?และดูเหมือน……เขาคงจะลืมหลานเยาเยาที่ครั้งหนึ่งเคยไร้เดียงสาไปตั้งนานแล้ว และที่เลวร้ายคือนางก็คิดเองเออเองว่าเขาลืมไปแล้วจริงๆ แถมยังแอบหวังเล็กๆ ว่าอย่างน้อยก็ขอให้เขาจำหลานเยาเยาได้บ้างแต่ในตอนนี้ ความหวังนั่นมันเลือนหายไปหมดแล้ว……หึ!บัดซบ!บัดซบ……หลานเยาเยา แกนี่แหล่ะที่บัดซบ“อ๋องเย่ เจ้าปล่อยข้าได้แล้ว”“ยังมีอันตรายอยู่ ข้า····” ในใจของเย่แจ๋หยิ่งนั้นเจ็บแปลบไปหมดเมื่อครู่ก็เห็นๆอยู่ว่าไม่เป็นอะไร เหตุใดอยู่ๆถึงได้·····ไม่ ไม่สิในใจของเขาเมื่อครู่นี้ก็เจ็บอยู่บ้าง แค่ไม่ได้ชัดเจนมากเท่าไหร่ แต่เพลานี้เหตุใดถึงเจ็บแปลบเสียดแทงถึงเพียงนี้?798
“ข้าหาได้เป็นหญิงสาวผู้อ่อนแอไร้กำลังไม่” หลานเยาเยาตอบอย่างเย็นชา“อา งั้นข้าคงจะหุนหันพลันแล่นเกินไป” ความเจ็บปวดภายในใจจางหายไปเย่แจ๋หยิ่งค่อยๆปล่อยตัวนาง ส่วนอันตรายในความมืดก็เลือนหายอย่างไร้ร่องรอยไปพร้อมๆกับรถม้าที่เคลื่อนตัวหลังจากนั้น ในรถม้าก็ตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้งหลานเยาเยานั่งเงียบๆ เหม่อลอยไปกับความคิดส่วนเย่แจ๋หยิ่งก็นั่
