งอกผายไหล่ผึ่ง จดจ่ออยู่กับหนังสือในมือทว่า!หลังผ่านไปพักหนึ่งเย่แจ๋หยิ่งที่เห็นหลานเยาเยาเหม่อลอยไปไหนต่อไหน ก็อดไม่ได้ที่จะหงุดหงิดเล็กน้อยเขานั่งอยู่ตรงนี้ทั้งคน แถมเพิ่งจะปกป้องนางไปเมื่อครู่ใยนางถึงยังดูอารมณ์ไม่ดีอยู่อีก?เช่นนั้นเขาจึงวางหนังสือลง ยื่นมืออันเรียวบางมาโบกๆอยู่ตรงหน้านาง โบกอยู่อย่างนั้นจนนางได้สติ“มีอะไร?” กำลังเพลินเลยเนี้ย!“ข้าอยากหาหนังสือเล่มอื่นมาอ่าน”สิ่งที่พูดเหมือนกับว่าจะขอความยินยอมจากนาง799
ทว่า พอเขาพูดจบ ก็ไม่ได้รอคำตอบของนาง แต่กลับเปิดช่องลับในรถม้าอย่างคุ้นเคยในช่องลับมีหนังสืออยู่สองสามเล่ม หลังเขาสุ่มหยิบออกมาเล่มนึง ก็ไม่ได้ปิดช่องลับ แต่ยังคงรื้อหาของต่อช่องลับนั้นมีความกว้างเท่ากับตัวรถม้า ด้านในมีของอยู่มากมาย พวกมันระเการะกะทับซ้อนกันไปหมด“······”เขาทำอะไรของเขา?เขาขัดจังหวะการเหม่อลอยของนาง เพื่อให้นางมาดูเขารื้อของงั้นรึ?หากเป็นเมื่อก่อน นางคงจะโมโหโต้เถียงกับเขา หรืออาจจะถึงขั้นตีกันสักตั้งเลยก็ได้แต่ตอนนี้น่ะรึ!นางรู้สึกว่ามันไร้สาระจะรื้อก็รื้อไป ยังไงก็ไม่ได้มีของสำคัญอะไรอยู่แล้ว ของที่สำคัญมันมาอยู่ในระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บนี่หมดแล้ว!นางยังคงคิดต่อไปถึงสำนักหงอีช่วงแรกของการก่อตั้ง ในสำนักหงอีมีแต่คนเฒ่าคนแก่ หลังจากที่ค่อยๆรุ่งเรืองขึ้นมา ถึงได้มีหญิงสาวเพิ่มมาอีกสองสามคนเพื่อให้สำนักหงอีเจริญก้าวหน้ายิ่งๆขึ้นไป แน่นอนว่านางต้
