าโต ดวงตาใสกระจ่างดั่งน้ำ มองผู้อาวุโสเมิ่งอย่างสงสัย ตอนนี้นางไม่กลัวคนแก่ที่คอยประจบเอาใจนางคนนี้แล้ว
“ท่านผู้อาวุโส? หญิงน้อยเพิ่งเข้ามาในสำนักยา จะกล้าพูดถึงการสอนท่านปรุงยาได้อย่างไร? นี่ไม่ใช่เรื่องตลกหรอกหรือ? ท่านมาล้อเล่นกับข้าพร้อมกับพี่หลี่ลี่ใช่หรือไม่?” หลิวเหมยเอ๋อร์สงสัยอย่างยิ่ง ดวงตางามจ้องมองผู้อาวุโสเมิ่งอย่างสงสัย ขนตายาวกะพริบไปมา ช่างบริสุทธิ์ น่ารัก และงดงามจนน่าหลงใหล
“เอ่อ…” ผู้อาวุโสเมิ่งถูกถามจนอึ้งไป คิดในใจว่าใช่แล้ว ตำรับยาอันล้ำค่าเช่นนี้ คุณหนูหลิวจะเปิดเผยให้คนอื่นง่ายๆ ได้อย่างไร? ตำรับยาเด็ดของข้า อย่าว่าแต่คนอื่นจะมาประจบ แม้แต่กราบไหว้ทุกวัน คุกเข่าทุกวัน ข้าก็ไม่มีทางให้เขาหรอก? การจะให้คุณหนูหลิวมอบตำรับยาให้ข้า ใจร้อนไม่ได้
“ฮ่าๆ ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ข้าใจร้อนไปเอง คุณหนูทำงานของเจ้าต่อไปเถอะ มีอะไรก็ส่งคนมาบอกข้าได้”
ผู้อาวุโสเมิ่งจากไปท่ามกลางสายตาประหลาดใจของพวกยายแก่ สาวใช้ ผู้ดูแล และศิษย์ชั้นใน
แม้ผู้อาวุโสเมิ่งจะจากไปแล้ว แต่ตอนนี้ตำแหน่งของหลิวเหมยเอ๋อร์ก็มั่นคงดั่งหินผา หวังกวนที่ถูกชกจนสลบไปนั้น ตอนนี้ฟื้นขึ้นมาแล้ว โดยมีหูอี้และคนอื่นๆ ช่วยพยุงไปพักผ่อนในถ้ำแห่งหนึ่งข้างห้องโถงใหญ่
แต่ว่าหวังกวนถูกท่านผู้อาวุโสเมิ่งลงมือตี พวกนักปรุงยาในโรงทดลองยาก็ไม่กล้าเข้าไปรักษา ทั้งหมดขึ้นอยู่กับโชคชะตาของไอ้หนูหวังกวนเอง
หลิวเหมยเอ๋อร์มีจิตใจ
