หลานราวกับเจอที่พึ่งทางใจ “ท่านแม่… อุ้ม!”เถากู่หลานหัวเราะขำพลางรับเจ้าตัวเล็กกลับไปอุ้มไว้แนบอกพอเห็นอู๋ไห่ไห่ซุกไซ้ไปมาในอ้อมกอดอันอวบอิ่มของเถากู่หลาน แล้วเผยสีหน้าพึงพอใจสุดขีด อวี่เว่ยก้มลงมองหน้าอก ‘ไม้กระดาน’ ของตัวเอง แล้วก็โกรธจนหน้าดำหน้าแดง กระทืบพื้นระบายอารมณ์ปึงปัง!ไอ้เด็กบ้า! ไอ้เด็กแก่แดด! นี่มันเด็กลามกชัดๆ!จางอวิ๋นกระแอมไอแก้เก้อ ‘อะแฮ่ม’ กำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อกู้สถานการณ์ แต่ทันใดนั้นสัญชาตญาณของเขาก็ร้องเตือน ดวงตาคมกริบพลันหรี่ลง“พวกเจ้ารอข้าอยู่ตรงนี้สักครู่!”สั่งจบ เขาก็หมุนตัวเดินดุ่มๆ ไปที่ปากถ้ำด้วยท่วงท่าองอาจเพียงก้าวเท้าพ้นม่านพลัง เขาก็ยกเท้าถีบเปรี้ยงเข้าใส่เป้าหน้าของมารอสูรหัววัวที่กำลังพุ่งชนม่านพลังอย่างจัง!เปรี้ยง!ร่างมหึมาของมารอสูรปลิวละลิ่วหายวับไปราวกับว่าวสายป่านขาด จางอวิ๋นยืนเอามือไพล่หลัง กวาดสายตามองไปรอบด้านด้วยสีหน้าเรียบเฉยเย็นชาไกลออกไปชายหนุ่มผมยาวเห็นจางอวิ๋นปรากฏตัวออกมา ก็หรี่ตาลงเช่นกัน ตราประทับมารในมือเปล่งแสงสีดำวูบวาบอำมหิตครืน!ทันใดนั้น พลังมารรอบบริเวณถ้ำเล็กก็เดือดพล่านราวกับน้ำต้ม สัตว์อสูรมารรูปร่างบิดเบี้ยวตัว
