หลานเยาเยาสีหน้ามีโทสะเล็กน้อย“อ๋องเย่ ที่นี่เป็นตำหนักเทพธิดา ไม่ใช่จวนอ๋องเย่ของท่าน ตำหนักเทพธิดามีกฎของตำหนักเทพธิดา ไม่ใช่ว่าจะเข้าไปที่ใดก็ได้ตามใจ”เย่แจ๋หยิ่งไม่ได้ตอบคำถามของนางแต่เป็น เดินไปด้านหลังนาง วนรอบเตารอบหนึ่งจึงเดินมาด้านหน้านางอีกครั้ง หัวเราะออกมาเบาๆเสียงหนึ่ง“เหอะ สามารถซ่อนได้เก่งจริงๆ”“อะไร?” หลานเยาเยาไม่เข้าใจ“ข้าพูดอะไร……” ทันใดนั้นเย่แจ๋หยิ่งก็เข้าไปใกล้นาง พูดด้วยเสียงตํ่า : “เจ้าเข้าใจ”นางถอยหลังก้าวหนึ่งตามธรรมชาติ ตอบอย่างเฉยชา “ไม่เข้าใจ”ดวงตากลับหรี่ลงเล็กน้อย ใจก็คิดหนักอย่างอธิบายไม่ได้หรือว่าเขารู้แล้ว?“ไม่เป็นไร ข้าเข้าใจก็ได้แล้ว”พูดไป เขาก็ยังยื่นมือไปบีบที่คางของนางเบาๆ นิ้วมือก็มีเค้าลางที่ปรารถนาจะวาดผ่านริมฝีปากนางไป“ท่าน……”771
หลานเยาเยาสะบัดหัวเบาๆ แล้วถอยไปอีกหนึ่งก้าว กล่าวว่า :“ยังไงก็ขอให้ท่านอ๋องระมัดระวังตัวเอง”เจ้าบ้าเอ๊ย!ไม่เจอกันไม่กี่วัน นักเลงนี่กล้าลงไม้ลงมือแล้วไม่ได้!นางต้องคิดวิธีดีดีวิธีหนึ่ง ทำให้เขาว่าต้องสำรวมหน่อยถึงจะได้“ข้าทำเช่นนี้กับเจ้าแค่เพียงผู้เดียวเท่านั้น”“ไม่ต้องการ!” หลานเยาเยากุมขมับ“ไม่ต้องการไม่เป็นไร ข้าต้องการก็ได้แล้ว” เย่แจ๋หยิ่งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเอ่อ……ทำไมประโยคนี้ถึงได้คุ้นหูนักนะ?และในเวลานี้ด้านนอกมีเสียงของฝีเท้าเบาๆดังมา ในไม่ช้า สาวใช้ที่เพิ่งได้รับได้มอบหมายให้มาทำงานในวันนี้ก็มารายงาน :
