“เทพธิดา องค์ชายรัชทายาทลงมาแล้วเจ้าค่ะ”ได้ยินดังนั้น!หลานเยาเยามาไปทางสาวใช้ พยักหน้า772
ลักษณะท่าทางเป็นธรรมชาติ กริยาเรียบร้อย ไม่ต้องเรียนรู้กฎเกณฑ์ ก็ทำตัวถูกกฎมากแล้วอืมอืม ไม่เลวไม่เลวสมกับที่เป็นคนที่ตัวเองเลือกมาจากคนนับพันหมื่น ไม่ใช่เพราะตาแก่จัดการมาดีอย่างแน่นอน“ได้จังหวะพอดี ข้ามีเรื่องอยากหารือกับเขา รีบไปเชิญองค์ชายรัชทายาทเข้ามา”“เจ้าค่ะ!”สาวใช้รับคำสั่งแล้วจากไปและรอยยิ้มบนหน้าของเย่แจ๋หยิ่ง ก็หายไปแล้ว กลับถูกแทนที่ด้วยใบหน้าที่แสนจะเย็นชา“เจ้าหาเขาทำอะไร?”“มีเรื่องจะหารือ!”“ข้ามาหาเจ้า ก็มีเรื่องหารือพอดี” เย่แจ๋หยิ่งขมวดคิ้วเชอะ!เมื่อเขามาถึงก็ลงไม้ลงมือกับนาง ต้องเกิดความสงสัยเรื่องข้าวต้มเป็นแน่ ดังนั้นจึงอยากจะใช้โอกาสนี้มาทดสอบอย่าคิดว่านางจะไม่รู้“ยังไงซะอ๋องเย่ก็อาศัยอยู่ที่นี่ หากมีเรื่องหารือ เช่นนั้นก็รอให้ข้ากับองค์ชายรัชทายาทหารือกันเสร็จเรื่องก่อน แล้วค่อยหาเวลาหารือกันเถอะ!”773
“ข้าจะหารือตอนนี้” นํ้าเสียงไม่สามารถปฏิเสธได้“เหอะ เช่นนั้นท่านก็อยู่ที่นี่หารือไปช้าๆละกัน!”หลานเยาเยาไม่สนใจเย่แจ๋หยิ่งแม้แต่น้อย หลังจากที่มองเขาอย่างเย็นชาแวบหนึ่งก็เดินออกจากประตูห้องไปมองดูเงาหลังนางที่ไกลออกไป เย่แจ๋หยิ่งค่อยๆกำหมัดแน่นขึ้น จากนั้น ก็เคลื่อนสายตาไปอยู่ที่เตา เดินเข้าไปหลังจากที่สังเกตอย่างละเอียดเขาก็พบวัสดุปรุงยาเศษเล็กๆละเอียดบนเตา มุมปากก็ยกขึ้นมา
