“เทพธิดา ท่านจำเป็นจะต้องช่วยเหลือข้า ข้าออกจากจวนอ๋องเย่ ก็เท่ากับว่าต้องตายเพียงทางเดียว เพราะว่าข้าใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกผู้เดียวไม่ได้จริงๆ อ้า…….เออะ”คำพูดที่โหลวเย่วพูดออกมาทีแรก ทำให้คนเห็นใจแต่ว่า!เสียงพูดยังไม่ทันจบ อาจจะเป็นเพราะกินอิ่มจนเกินไป จึงได้เรอออกมากะทันหันหลานเยาเยา : “……”อาหารตุ๋นยาจีนถ้วยนั้น นางได้พยายามต้มให้วัสดุยาไม่มีกลิ่นแรง ต้มออกมาเป็นข้าวต้ม นางชิมแล้ว รสชาติใช้ได้ก่อนหน้านี้นางยังกลัวว่าเย่แจ๋หยิ่งจะสังเกตอะไรได้ดูท่าตอนนี้ ก็ไม่ได้มีความสงสัยอะไรเกิดขึ้นดังนั้นนางไม่ได้พูดอะไร แต่ลุกขึ้น เดินออกจากห้องด้วยฝีเท้าที่ไม่ช้าไม่เร็วนักโหลวเย่วเห็นดังนั้นก็ร้อนใจ รีบตามออกไป“เทพธิดา เทพธิดา ท่านรอข้าก่อน แม้ว่าข้าจะถูกเสด็จอาไล่ออกมาอย่างกะทันหัน ไม่ได้พกของดีอะไรติดตัวมาแต่ว่า ข้าก็มีเครื่องประดับลํ้าค่ามากมาย ทั้งยังมีเหรียญเงินมากมาย746
ข้ารับรอง เพียงรอให้ข้ากลับไปที่จวนแล้ว ท่านจะเอาเท่าไหร่ ข้าก็จะให้ท่านเท่านั้น ท่านจะเอาทั้งหมดเลยก็ได้”โหลวเย่วรู้สึกว่า อยู่ในจวนอ๋องเย่ ฐานะไม่รํ่ารวย นอกจากเงินทองเครื่องประดับแล้ว ก็ไม่มีอะไรอื่นอีกหากว่าเทพธิดายินยอมช่วยเหลือนาง จะมอบพวกเงินทองเครื่องประดับเหล่านั้นให้นางทั้งหมดใครจะรู้……หลานเยาเยาหันกลับมา มองนางด้วยสีหน้าหยิ่งผยอง : “เจ้าคิดว่าข้าจะพอใจกับของไร้รสนิยมเหล่านั้น?”นางเป็นคนที่มองเงินเฉกเช่นมองสิ่งส
