โม บนพื้นก็ล้วนเป็นเปลือกของเมล็ดแตงโม“ก๊อกก๊อกก๊อก…..” ประตูห้องถูกเคาะดังขึ้น“ใครกัน?”เขามีนํ้าเสียงที่ค่อนข้างหงุดหงิด เพราะมีคนมารบกวนการกินเมล็ดแตงโมของเขา“ท่านถิง เป็นข้าเอง! มาหาท่านมีการค้ามาเรื่องหนึ่ง”“ไม่รับ”ช่วงนี้ไม่อยากทำการค้า อยากทำเพียงกินๆนอนๆ ทำไปทั้งชีวิต“อย่าสิ! เป็นการค้าขนาดใหญ่ ก็คือคนผู้นั้นที่มาหาท่านก่อนหน้านี้ ครั้งนี้มูลค่าการค้าสูงสุดๆ……”ได้ยินดังนั้น!การกินเมล็ดแตงโมก็ชะงักลง สีหน้าเปล่งประกาย และหลังจากที่เขายิ้มเยาะไปทีหนึ่ง ก็พูดด้วยความรำคาญอีกครั้ง :“บอกแล้วว่าไม่ไปก็คือไม่ไป ให้เขาไปหาผู้อื่น”“ท่านถิง ท่านจะลำบากไปทำไมกัน? โอกาสในการหาเงินดีขนาดนี้ เหรียญเงินหนึ่งพันตำลึงนะ! ไม่รับเสียดายแย่” ผู้ที่อยู่ด้านนอกก็โน้มน้าวต่อแต่ถิงเมี่ยนก็ยังคงไม่ได้มีความไหวติง749
“ไปไปไป อย่ามารบกวนข้าอีก”“เฮ้อ!” หนุ่มน้อยด้านนอกถอนหายใจ แล้วก็จากไปแต่ว่า!เพิ่งจะจากไปได้ไม่นาน ประตูห้องก็ถูกเท้าถีบให้เปิดออก จากนั้นหนุ่มน้อยเมื่อครู่ก็ถูกโยนเข้ามา อย่าว่าแต่จมูกหน้าที่เขียวชํ้า ยังมีทั้งร่างกายเต็มไปด้วยเลือดอีก“ท่าน……ถิง รีบไป……” หนุ่มน้อยพูดอย่างยากลำบากขณะที่ประตูโดนถีบ ถิงเมี่ยนก็ได้ยืนขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วตอนนี้เห็นลูกน้องของตัวเองโดนตีถึงขนาดนี้ ก็กำหมัดแน่นในทันใด พยายามอดกลั้นความโกรธในใจแล้วกล่าวขึ้น :“ปล่อยเขา!”ปะทะหน้ากับคนห้าคนที่เดินเข้ามา พวกเขาใส่เส
