นั่น……”นางกระแอมออกมาเบาๆ พูดว่า :“ข้าวต้มทำไมหรือ? ยังมีอีก ยืนอยู่ตรงนั้นทำอะไร? พระราชธิดาจาวหยางรู้หรือว่าอ๋องเย่อยู่ที่ไหน?”“อ่อ ข้าน้อยจะไปเดี๋ยวนี้”จื่อซีดึงสติกลับมาได้ ก็รีบหมุนตัวตามออกไปทันที739
“หู้ว……”นางถูๆที่ฝ่ามือของตัวเอง มีเหงื่อผุดออกมาอย่างไม่คาดคิดเฮ้อ!ไม่ได้เป็นขโมยสักหน่อย ละอายใจอะไร?……ตำหนักเทพธิดา ห้องนอนชั่วคราวของอ๋องเย่เย่แจ๋หยิ่งเพิ่งสวมรองเท้าบูตยาว ขณะนี้กำลังจัดระเบียบเสื้อผ้าก็ไม่รู้ว่าทำไม เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าเปลี่ยนไป หนักใจหนักมากขึ้นจากนั้นก็ใช้มือไปจับที่หัวใจอย่างอดไม่ได้“แฮ่มแฮ่มแฮ่ม……”เมื่อคืนเขาได้กินยารักษาการบาดเจ็บภายในไปแล้วแม้ว่าจะเป็นยารักษาการบาดเจ็บภายในชั้นดี แต่เขาได้รับบาดเจ็บภายในอย่างสาหัส ไม่สามารถหายได้ในเวลาอันสั้นเวลานี้!ด้านนอกมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น และเป็นเสียงฝีเท้าของคนสองคนเขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วในไม่ช้า ประตูห้องก็ถูกเคาะดังขึ้น : “ก๊อกก๊อกก๊อก……”“อ๋องเย่ พระราชธิดาจาวหยางมาแล้ว” นํ้าเสียงที่ราบเรียบของจื่อซีดังขึ้น740
ด้านในไม่มีเสียงแว่วออกมา จื่อซีจึงไม่ได้เคาะห้องต่อ แต่ยกมือทำความเคารพโหลวเย่ว จากนั้นก็จากไปโหลวเย่วร้อนใจ มือสองข้างของนางถือข้าวต้มที่ร้อนมากๆอย่างระมัดระวัง มองแล้วมองอีกไปที่ประตูห้อง“เสด็จอา ท่านอยู่ข้างในหรือไม่เพคะ! ข้าคือจาวหยางไง! มีเรื่องมาหาท่าน ท่านรีบเปิดประตูหน่อยเพคะ!”“เสด็จอา
