ท่านอยู่หรือไม่อยู่ ข้ามีเรื่องด่วนจะพูดกับท่าน”พูดมามากแล้ว และรอมาครู่หนึ่งแล้ว ยังคงไม่มีเสียงแว่วออกมาจากด้านใน พระราชธิดาจาวหยางจึงอดไม่ได้ที่จะพึมพำ :“ไม่ใช่ว่าไปแล้วนะ?”“เสด็จอา เสด็จอาเย่ ท่านอยู่หรือไม่อยู่กันแน่เพคะ? ข้าเอาข้าวต้มมาให้ท่านถ้วยหนึ่ง ยังร้อนอยู่เลยนะเพคะ!”สิ้นสุดคำพูดประตูห้อง “เอี๊ยด” เสียงเปิดออกแล้วชุดเสื้อคลุมดำขอบทองทั้งชุดแสดงออกถึงความน่าเกรงขามเป็นพิเศษ แววตาที่เย็นชาของเขากวาดมองดูนางแวบหนึ่งจากนั้นก็เอาสายตามามองที่ข้าวต้มร้อนๆบนมือของนาง ริมฝีปากเริ่มขยับ“เจ้าทำ?”“……หา? ใช่เพคะใช่เพคะ เพื่อแสดงออกถึงนํ้าใจ จึงทำข้าวต้มถ้วยหนึ่งให้ท่านเป็นพิเศษ เสด็จอา ท่านอย่าได้รังเกียจ ข้าต้มเองกับมือ”741
ไม่มีทางแล้วเสด็จอาสีหน้าไม่ดี หากไม่พูดว่านางต้มเองกับมือ ก็จะรับรู้ถึงนํ้าใจของนางไม่ได้รับรู้นํ้าใจของนางไม่ได้ เช่นนั้นนางก็ไม่ต้องคิดว่าจะได้กลับไปที่จวนอ๋องเย่แล้ว“เจ้าทำอันนี้เป็นตั้งแต่เมื่อไหร่?”เย่แจ๋หยิ่งจ้องไปที่ตาของพระราชธิดาจาวหยาง ราวกับว่ากำลังตรวจสอบอะไรอยู่“อันนี้……ข้า……”นางกลืนนํ้าลายไปหลายอึก งึมงำๆ ไม่สามารถพูดออกไปได้ว่าทำไมทั้งยังเป็นครั้งแรกที่ถูกเสด็จอาจ้องมองเช่นนี้ เฉกเช่นกับกำลังสอบสวนคนทำผิดนางรู้สึกกดดันเพิ่มขึ้นอีกเป็นเท่าตัว จนแทบจะหายใจไม่ออก“ความจริง……”ภายใต้สายตาของเย่แจ๋หยิ่ง โหลวเย่วคิดว่าคำโกหกของนางไม่สามารถปิดบังได้อีก
