ช้สายตามองไปที่ถ้วยอีกครั้ง ไม่รู้ว่าคิดอะไรออก มุมปากเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม“รสชาติเยี่ยมมาก!”โหลวเย่วไม่รู้ว่าเดินมาถึงห้องครัวเล็กได้เช่นไรเมื่อเห็นเทพธิดาที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะอาหาร แววตานางก็เป็นประกาย ราวกับว่าได้คว้าหญ้าช่วยชีวิตไว้ได้ รีบเหาะพุ่งเข้าไป“เทพธิดา ครั้งนี้ท่านต้องช่วยข้า ท่านจะทำอะไร เพียงแค่ข้ามี ข้าก็จะให้ท่านทั้งหมด”หลานเยาเยาเงยขึ้นไปมองนาง พูดว่า :“กินข้าวก่อน!”“อ่ออ่ออ่อ ได้สิ” เยาเยาเคยพูด ฟ้าใหญ่แผ่นดินใหญ่ กินข้าวใหญ่ที่สุดดังนั้น!นางจึงเอาเรื่องอื่นเก็บไว้ทีหลังชั่วคราวเพราะว่าอาหารอันโอชะที่อยู่เบื้องหน้า หลานเยาเยากินข้าวด้วยความรวดเร็ว เร็วจนโหลวเย่วคิดว่าตัวเองตาลายแล้ว744
เดิมทีโหลวเย่วคิดว่าอยู่ต่อหน้าเทพธิดา นางควรจะสุภาพและสง่างาม ต้องมีท่าทางในแบบของพระราชธิดาถึงแม้ว่าอาหารนี้จะเป็นอาหารที่อร่อยที่สุดที่นางเคยกินมา นางก็ควรจะรักษาภาพพจน์ที่ดูมีความชํ่าชองไว้แต่ว่า……หลังจากที่เห็นว่าอาหารบนโต๊ะเหลือน้อยลงเรื่อยๆ นางจึงละทิ้งความคิดที่จะรักษาภาพพจน์ แล้วรีบกินอย่างรวดเร็วทันทีชั่วครู่!อาหารเช้าก็กินเรียบร้อยแล้ว และท้องของนางก็กินจนอิ่มแล้วหลานเยาเยาเทนํ้าชาแก้วหนึ่ง ส่งไปด้านหน้าของโหลวเย่ว“มีอะไรก็พูดเถอะ!”นางอยากจะดูซิ้ เย่แจ๋หยิ่งจะใจร้ายไม่ให้นางกลับจวนจริงหนือไม่แต่ทว่าเรื่องราวกลับไม่ได้เป็นอย่างที่นางคิด“ข้าเอาข้าวต้มไปให้เสด็จอา และยังพู
