ำกร่างไปเสียแล้วล่ะ?“ช่างเป็นหนูน้อยแสนดีที่เชื่อฟัง ตั้งอกตั้งใจเรียนทุกวี่วัน หมั่นพัฒนาตนให้เปลี่ยนแปลงไปทางที่ดีขึ้นเสียจริงๆ แต่น่าเสียดาย … ในราชสำนักนี้ จะมีสักกี่คนที่ปฏิบัติตามกฎจริงๆ”เวลานี้เองเย่หลีเฉินนิ่งเงียบไม่เอ่ยคำแล้วนางพูดได้ถูกต้องแล้ว มีไม่กี่คนหรอก ที่เชื่อฟังปฏิบัติตามกฎหมายจริงๆมีพวกผู้ดีจอมปลอมมากมาย ไม่รู้ว่ากี่คนต่อกี่คน ทำเรื่องชั่วช้าที่ไม่อาจให้ใครล่วงรู้อย่างเป็นการส่วนตัวโดยไม่มีความละอายใจเมื่อเห็นเช่นนั้น!หลานเยาเยากล่าวต่ออีกว่า: “ฆ่าคนหนึ่งคนเป็นอาชญากร ฆ่าคนทั้งเมืองเป็นมารร้าย ฆ่าคนนับหมื่นๆกลับเป็นถึงพระราชา เจ้าว่านั่นเป็นเพราะอะไร?”“เป็นเพราะว่า….”ไม่ใช่ว่าเขาตอบไม่ได้ แต่เป็นเพราะไม่กล้าตอบ683
หลานเยาเยาหัวเราะพรืดออกมาเลยทีเดียว“ข้าพากเพียรใช้เวลาสามปีสร้างชื่อเสียง จนผู้คนต่างแซ่ซ้องชื่นชม ถูกยกย่องให้เป็นเทพเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ ชื่อเสียงเกียรติยศความรุ่งโรจน์เหล่านี้ ล้วนต้องใช้เลือดเนื้อและกองซากกระดูกแลกเพื่อให้ได้มาทั้งสิ้นเย่แจ๋หยิ่ง ท่านอ๋องผู้เปี่ยมอำนาจแห่งประเทศก่วงส้า ผู้ทำคนทั่วทั้งแผ่นผืนทวีปต้องตกตะลึงด้วยฉายาเทพแห่งสงคราม เขาเพียงพลิกฝ่ามือก็เรียกเมฆเรียกฝนได้แล้ว หรือเจ้าจะบอกว่าความรุ่งโรจน์เหล่านี้ ล้วนได้มาเปล่าๆอย่างนั้นหรือ?ไม่ต้องพูดถึงสิ่งอื่น แค่พูดถึงในประเทศก่วงส้า เจ้าคงเป็นคนที่ไม่กล้าฝ่าฝืนรับสั่งที่สุดแล้วล่ะ!เ
