เมื่อเห็นเลือดสีแดงสดที่อาบย้อมบนกระบี่ ในสมองของเย่หลีเฉิน ก็ปรากฏสีหน้ากริ้วโกรธของเสด็จพ่อขึ้นมาโดยพลันจากนั้น สายพระเนตรอันเปี่ยมด้วยโทสะไม่ขาดสายของเสด็จพ่อ ก็ถูกสัมผัสอันแสนงดงามที่แนบชิดอยู่บนมือของเขาปัดตกหายลับไปทันตาจู่ๆเขาก็บังเกิดความคิดอันอาจหาญ คิดจะพลิกมือของตน ไปจับมือของเทพธิดาไว้ให้แน่นๆแต่ทว่าในขณะนั้นเอง …….มือเรียวขาวผ่องเนียนละเอียดดั่งหยกชั้นดีข้างนั้น ถูกเทพธิดาดึงออกไปอย่างรวดเร็ว นางมองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ ยกยิ้มเย็นชา :“องค์ชายรัชทายาท จำไว้ให้ดีล่ะ เคล็ดลับนี้เรียกว่า ปราศจากการทำลายล้างย่อมไร้การประกอบสร้าง ขอลา!”เมื่อพูดจบหลานเยาเยาก็พลิ้วกายไหววูบจากไป เย่หลีเฉินก็พลันเกิดความรู้สึก เสมือนว่าสูญเสียอะไรบางอย่าง จึงรีบร้อนไล่ตามไปหลายต่อหลายก้าว หลังจากได้สติกลับมาเขาก็อดตบหน้าผากตัวเองไม่ได้นี่เขาโง่เขลาทำสมองหายไปแล้วหรือไร?เขาตามไปจะทำอะไรได้ ?นางสูงส่งเลิศลํ้าเหนือคนธรรมดาถึงเพียงนั้น เป็นเทพธิดาที่ใคร ๆ ต่างก็เทิดทูนยกย่อง ส่วนเขาเป็นเพียงแค่องค์ชายที่ไร้พลังไร้อำนาจคนหนึ่ง …689
เขาพึมพำกับตัวเอง:“ปราศจากการทำลายล้าง ย่อมไร้การประกอบสร้าง ?!”มันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ หากปราศจากการทำลายความคิด ที่คอยยึดติดในกฎเกณฑ์ตายตัว แล้วจะประกอบสร้างความคิดใคร่ครวญ ที่เป็นของตัวเองขึ้นมาได้อย่างไร?เย่หลีเฉินก้มหน้า มองลงไปที่มือของเขายังตำแหน่งที่เมื่อครู่นี้ เทพธิ
