เวลานี้ก็เป็นเวลาที่ฟ้ามืดแล้ว หลานเยาเยาเปลี่ยนใส่ชุดที่เบาสบาย มองผ่านหน้าต่างออกไปดูท้องฟ้ายามคํ่าคืนที่เปรียบเสมือนม่านสีดำ แววตาเปล่งประกายออกมาเล็กน้อยนางที่เป็นนกเค้าแมวนี้จะต้องออกปฏิบัติการอีกแล้วจากนั้น เมื่อนางแฉลบตัว ก็ได้หายไปจากในตำหนักทันทีเมื่อพ้นจากจวน จื่อเฟิงที่ได้เตรียมรถม้าให้นาง ก็ได้รออยู่ตรงที่ซ่อนตัวนานแล้วปกติในเวลานี้ ประตูเมืองได้ปิดไปนานแล้วแต่ว่า!นางได้แอบสั่งให้คนเตรียมการทั้งหมดไว้แล้วประตูเมืองที่ปิดสนิท ก่อนที่รถม้าของนางจะวิ่งผ่านมาก็ได้ถูกเปิดออกอย่างเงียบๆ หลังจากที่รถม้าวิ่งผ่านไป ประตูเมืองก็ปิดลงอย่างเงียบๆอีกครั้ง“ซ่าซ่าซ่า……”คํ่าคืนที่มืดสนิท นอกจากเสียงล้อรถที่หมุนไปอย่างไม่หยุดหย่อน ก็มีเหลือเพียงเสียงร้องของแมลงยามคํ่าคืนรวมถึงลมที่โชยเบาๆเป็นครั้งคราว เสียงใบไม้ที่โดนพัดไหวเพียงแต่……ตอนนี้เสียงลมที่พัดใบไม้นั้นแปลกประหลาดนิดหน่อย698
จื่อเฟิงที่ทำหน้าที่เป็นคนขับรถม้า มีความรู้สึกไวเป็นพิเศษในการสังเกตการณ์และมองทะลุถึงการเปลี่ยนแปลงเขาดึงบังเหียนแน่น ทำให้รถม้าหยุดวิ่งอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เอียงหน้าเล็กน้อยเหลือบมองไปที่หลานเยาเยาที่ถูกผ้าม่านบังอยู่แวบหนึ่ง“คุณหนู?”“ระวังตัวหน่อย” เสียงอันมีเสน่ห์ไพเราะดังแว่วออกมาเบาๆเรื่องเช่นนี้ก็ไม่ได้มีเพียงแค่ครั้งสองครั้งแล้วปล่อยให้จื่อเฟิงจัดการเองผู้เดียวจนกลายเป็นเรื่องปกติธรรมดาไปแล้ว แล้วท
