ุดท้ายแล้ว!เขาก็เป็นถึงองค์ชายผู้งามสง่าของประเทศหนึ่งเมื่อพูดจบ!ชายคนนั้นเตรียมจะใช้กำลังภายในเหาะเหินจากไป ปล่อยทิ้งให้เย่หลีเฉินกระเสือกกระสนเอาชีวิตรอดเองอยู่ที่นี่แต่กลับกลายเป็นว่า …หลังจากเหินขึ้นห่างจากพื้นไปไม่ถึงสองเมตร ก็ได้ยินเสียง “ฟิ้ว” ดังขึ้นเสียงหนึ่งพลันปรากฏประกายแสงสีเงินสว่างวาบ อาวุธลับก็พุ่งตรงเข้าใส่ชายคนนั้นชายคนนั้นร่วงตกลงพื้นไปทันทีแต่เขาไม่ถึงตาย ยกมือขึ้นกุมที่หัวใจค่อยๆยืนขึ้นอย่างช้าๆ กวาดสายตามองไปรอบทิศ พบว่าไม่มีใครอยู่ จึงคิดจะเหาะหนีไปอีกครั้งแต่ทว่า······“พลั่ก…”674
ทันทีที่เขาเหินขึ้นจากพื้น เขาก็ร่วงตกลงไปอีกครั้งเย่หลีเฉินเห็นว่าชายคนนั้นเหินบินไม่ไหว จึงหันมองไปรอบๆ ด้วยสีหน้าสับสนงุนงงทันที แต่กลับไม่เห็นเงาใครเลยแม้เพียงครึ่งคนคนที่แอบช่วยเหลือผู้นี้ เป็นศัตรูหรือเป็นมิตรกันแน่ ?เมื่อชายคนนั้นร่วงตกลงพื้นไปอีกครั้ง เขาจึงมองไปรอบๆด้วยความตื่นตระหนกในดวงตาอัดแน่นไปด้วยความระแวดระวัง ตื่นตัวเต็มที่เขารู้ว่า คนที่ลอบทำร้ายเขามีวรยุทธที่สูงมาก เขาไม่ใช่คู่มือของคนผู้นี้ดังนั้นจึงรีบร้องตะโกนด้วยเสียงดังก้องทันทีว่า:“เจ้าเป็นใคร? ออกมาเดี๋ยวนี้! รีบโผล่หัวออกมา! ”เมื่อสิ้นเสียงของเขาเสียงหัวเราะที่น่าหลงใหลดังขึ้นอย่างช้าๆ เสียงนั้นไม่ใหญ่หรือเล็กจนเกินไป แต่กลับแทรกซึมเข้าไปในใจ ทำให้ผู้คนรู้สึกวูบโหวงว่างเปล่า ให้ความรู้สึกเหมือนเข้าใกล้ความ
