ตายไปทุกขณะ“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า …… ”“เรียกเสียงดังขนาดนั้นไปทำไมกัน? อย่างไรก็ประหยัดพลังงาน เก็บเอาไว้ไปรับการพิจารณาโทษที่นรกขุมที่สิบแปดจากท่านยมราชจะดีกว่า!”ทันทีที่สิ้นเสียงอันทรงเสน่ห์นั้นก็ปรากฏร่างของคนผู้หนึ่งในชุดคลุมสีแดงตัวใหญ่ เดินออกมาให้เห็นแก่สายตา675
ผมยาวดำขลับ ราวความมืดมิดยามราตรีเจือด้วยนํ้าหมึกเข้มข้น ถูกม้วนขึ้นสูงรัดด้วยกวานหยกรวบไว้ด้านหลัง ลาดเอียงลงไปด้านหนึ่ง เครื่องหน้าทั้งห้างดงามลงตัว ทำให้ใครที่ได้เห็นแม้เพียงครั้ง ล้วนต้องประทับใจจนไม่อาจลืมเลือนได้ลงหลังจากเย่หลีเฉินได้เห็นเข้าอดไม่ได้ที่จะตกตะลึงจนผงะ!เป็นนางนั่นเอง – เทพธิดา!เหตุใดนางจึงมาอยู่ที่นี่ได้?แม้ชายคนนั้นจะบินไม่ได้แล้ว แต่ยังรอโอกาสที่จะหาทางหลบหนีให้ได้ หลังจากเห็นหลานเยาเยาก็หรี่ตาลงอย่างดุร้ายคาดไม่ถึงว่าแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง จะมีกลิ่นไอที่น่าหวาดกลัวถึงเพียงนี้ ความรู้สึกนี้ช่างเหมือนกับหลานเยาเยาเมื่อสามปีก่อนไม่มีผิดเพียงแต่ว่า……หลานเยาเยาตายไปแล้วยิ่งไปกว่านั้น ผู้หญิงที่แต่งกายด้วยชุดผู้ชายตรงหน้าผู้นี้ มีแววตาที่คมกริบ แผ่กลิ่นไอที่ทำให้คนหวาดกลัว ราวกับว่าเพียงนางขมวดคิ้วหรือแย้มยิ้ม ก็ล้วนเผยให้เห็นความชิงชัง เบื่อหน่ายต่อโลกใบนี้ จนอยากเข่นฆ่าสังหารคนให้หมดสิ้น“นี่เจ้าคือใครกันแน่!?”“โองการแห่งฟ้า อวยพรทวยราษฎร์” ชื่อเสียงอันเกรียงไกรของเทพธิดา ไม่น่าจะไม่มีใครไม่รู้จักคำโปรยอันเลื่อง
